España
Adeins ad lata heyra frá mer. Er a Spani i friii med fjolskyldunni og vid hofum thad mjog, mjpg gott. Adios.
12. júní á því herrans ári 2006
30. maí á því herrans ári 2006
Búgarður mafíósans
Hér er ég staddur í New Hampshire á setri mafíósa. Félagi minn þekki mann sem þekkir mann og hér erum við í góðu yfirlæti í sannkallaðri sumarhöll. Ég myndi segja að húsið sé allt of stórt fyrir okkur, en það gerir ekkert til.
Fínt að skella sér í heita pottinn eða sitja úti í garði og borða morgunmat við gosbrunninn.
Annars skelli ég mér til Boston í dag og held til Íslands og tek fjölskylduna með mér til Spánar. Varðandi júlí er ekki enn komið á hreint hvað ég geri en ég er að skoða nokkra möguleika.
Fínt að skella sér í heita pottinn eða sitja úti í garði og borða morgunmat við gosbrunninn.
Annars skelli ég mér til Boston í dag og held til Íslands og tek fjölskylduna með mér til Spánar. Varðandi júlí er ekki enn komið á hreint hvað ég geri en ég er að skoða nokkra möguleika.
24. maí á því herrans ári 2006
Olé, olé
Fór á sýninguna Cuerpo Humano á föstudaginn var. Þessi sýning var í Evrópu fyrir nokkrum árum, ég man a.m.k. eftir henni í Berlín. Þarna er sýndur ýmis þverskurður af mannslíkamanum og getur vakið hroll hjá sumum.
Á sunnudaginn fór ég svo á mitt fyrsta nautaat. Það var alls ekki leiðinlegt, þó að það sé frekjar ljótt að drepa dýr. Tók slatta af myndum sem ég á eftir að vinsa úr.
Endaði svo daginn á því að sjá Da Vinci lykilinn í bíó. Ágætis mynd, þó ég verð að segja að það skemmi örlítið fyrir að þekkja plottið. Vildi þó ekki hafa sleppt því að lesa bókina.
Er byrjaður að pakka. Stekk upp í vél í fyrramálið og er lagður af stað heim til Íslands að hitta fjölskylduna og fara í frí. Fyrsta stopp er Gvatemala, þaðan sem ég á flug áfram til Bandaríkjanna á laugardag.
18. maí á því herrans ári 2006
Á ferð og flugi
Ekki gleyma að taka þátt í gátunni í færslunni hér fyrir neðan "Steinskjöldur"! Skylduþátttaka.
Ég get ekki annað sagt en að ég verð á ferð og flugi á næstunni. Ég átti bókuð flug frá Gvatemala til Bandaríkjanna og þaðan heim og nú er ég búinn að bæta tveimur við í viðbót.
Túrinn hefst í Mexíkóborg 25. maí, þ.e. á miðvikudaginn í næstu viku og stendur yfir í 8 daga með stoppum.
Ég er ekki búinn að reikna kílómetrafjöldann, en þetta nálgast ábyggilega heimsmet. þ.e. ef tekið er tillit til höfðatölu ríkislands mín o.þ.h. :-)
Annars lá minn alveg fyrir í tvo daga þessa viku. Ekki liggur fyrir hvað er að, en ég er ekki alveg orðinn fullfrískur. Mexíkóarnir segja að ég sé með flensu, aðrir magapest (matareitrun?) og það eina sem ég vona er að það sé ekki Malaría frá því í frumskóginum. Alla vega eru einkennin af henni þá ekki eins slæm og við væri að búast og hún er 2 vikum of seint á ferðinni. Annars er ég búinn að lofa þremur manneskjum að kíkja á lækni á morgun ef ég verð ekki orðinn fullgóður! Ég krossa fingur!
Ég get ekki annað sagt en að ég verð á ferð og flugi á næstunni. Ég átti bókuð flug frá Gvatemala til Bandaríkjanna og þaðan heim og nú er ég búinn að bæta tveimur við í viðbót.
Túrinn hefst í Mexíkóborg 25. maí, þ.e. á miðvikudaginn í næstu viku og stendur yfir í 8 daga með stoppum.
- Mexíkóborg - Gvatemalaborg. Kíkt við í Xela.
- Gvatemalaborg - Nýja Jórvík, BNA. Kíkt á félaga í NJ.
- Nýja Jórvík, BNA - Boston, BNA. Hitti vini í Boston.
- Boston-Keflavík. Teika fjölskylduna í frí.
- Keflavík-Alicante. Frí, frí, frí!!!
Ég er ekki búinn að reikna kílómetrafjöldann, en þetta nálgast ábyggilega heimsmet. þ.e. ef tekið er tillit til höfðatölu ríkislands mín o.þ.h. :-)
Annars lá minn alveg fyrir í tvo daga þessa viku. Ekki liggur fyrir hvað er að, en ég er ekki alveg orðinn fullfrískur. Mexíkóarnir segja að ég sé með flensu, aðrir magapest (matareitrun?) og það eina sem ég vona er að það sé ekki Malaría frá því í frumskóginum. Alla vega eru einkennin af henni þá ekki eins slæm og við væri að búast og hún er 2 vikum of seint á ferðinni. Annars er ég búinn að lofa þremur manneskjum að kíkja á lækni á morgun ef ég verð ekki orðinn fullgóður! Ég krossa fingur!
17. maí á því herrans ári 2006
Steinskjöldur
Búinn að setja inn myndaseríuna fyrir El Mirador inn í myndabloggið með smá prósa :-)
Þá er ég búinn að velja allar þær áhugverðustu frá Gvatemala, ég mun búa til nýjan yfirflokk fyrir Mexíkó og setja inn fyrstu myndirnar fljótlega. Sjá hér.
Hér er smá gáta: Hvað er á myndinni? Ég lofa þeim sem getur rétt til góðum verðlaunum og verðlaunin fara eftir því hver á í hlut ... engin núll samt :-)
Á myndinni er tvennt sem þarf að nefna og helst þarf að lýsa hvoru fyrir sig sæmilega til að svarið geti talist rétt. Þar til ásættanlegt svar er komið fram mun ég ekki gefa neitt upp. Til að geta séð myndina í ýmsum stærðum má smella á "(c) Markús Pólus" undir myndinni.
Sá sem telur sig eiga rétt á verðlaunum má eiga það við mig um áramót ef ég hef ekki enn sagt neitt!!
Þá er ég búinn að velja allar þær áhugverðustu frá Gvatemala, ég mun búa til nýjan yfirflokk fyrir Mexíkó og setja inn fyrstu myndirnar fljótlega. Sjá hér.
Hér er smá gáta: Hvað er á myndinni? Ég lofa þeim sem getur rétt til góðum verðlaunum og verðlaunin fara eftir því hver á í hlut ... engin núll samt :-)
Á myndinni er tvennt sem þarf að nefna og helst þarf að lýsa hvoru fyrir sig sæmilega til að svarið geti talist rétt. Þar til ásættanlegt svar er komið fram mun ég ekki gefa neitt upp. Til að geta séð myndina í ýmsum stærðum má smella á "(c) Markús Pólus" undir myndinni.
Sá sem telur sig eiga rétt á verðlaunum má eiga það við mig um áramót ef ég hef ekki enn sagt neitt!!
11. maí á því herrans ári 2006
Hrollkalt
Það er skítkalt í dag. Ekki nema 23°C hiti og þegar að ský dregur fyrir sólu langar mann í flíspeysuna sína. Kuldinn réttlætti alveg einn stóran Café Latte á Starbucks í dag.
Á meðfylgjandi mynd má sjá þverskurð af líkani af Templo Mayor í hjarta borgarinnar. Vandamálið sem Aztekarnir áttu við að glíma var að byggingarnar þeirra sukku stöðugt. Þeir byggðu því stöðugt ný hof utan um þau eldri. Templo Mayor var byggt í 7 lögum. Erfitt getur verið að átta sig á hofrústunum nema að maður þekki þetta.
Meira um Mexíkóborg, stutt yfirlit má finna hér: Mexíkóborg, Mexíkó.
Búinn að kaupa mér flugmiða til Guatemalaborgar 25. maí n.k. og kem til Klakans nokkrum dögum síðar.
Á meðfylgjandi mynd má sjá þverskurð af líkani af Templo Mayor í hjarta borgarinnar. Vandamálið sem Aztekarnir áttu við að glíma var að byggingarnar þeirra sukku stöðugt. Þeir byggðu því stöðugt ný hof utan um þau eldri. Templo Mayor var byggt í 7 lögum. Erfitt getur verið að átta sig á hofrústunum nema að maður þekki þetta.
Meira um Mexíkóborg, stutt yfirlit má finna hér: Mexíkóborg, Mexíkó.
Búinn að kaupa mér flugmiða til Guatemalaborgar 25. maí n.k. og kem til Klakans nokkrum dögum síðar.
10. maí á því herrans ári 2006
Mæðradagur
Mæðradagurinn í Mexíkó er í dag. Til hamingju mæður!
Í tilefni dagsins er konum ýmist veitt frí hálfan daginn eða allan daginn. Ekki slæmt það. Myndi teljast ójafnrétti á Íslandi. Annars gerir það ekkert til, því mæðradagurinn er alltaf á sunnudögum á vesturlöndum.
Annars litist mér bara ágætlega á það ef allir fengju frí á mæðradaginn, konudaginn og bóndadaginn. Svo mætti líka bæta einum degi við, þ.e. feðradeginum og hafa alla þessa daga á virkum dögum.
09. maí á því herrans ári 2006
Meira af Mirador
Edwin félagi minn er kominn með ágætis frásögn af upphafi El Mirador ferðarinnar.
Hann er með stórskemmtilegan frásagnastíl, finnst mér að minnsta kosti, en ef þið nennið ekki að lesa textann hans, þá eru þarna prýðismyndir sem lýsa aðstæðum okkar.
Sjá El Mirador: Trip Report
Hann er með stórskemmtilegan frásagnastíl, finnst mér að minnsta kosti, en ef þið nennið ekki að lesa textann hans, þá eru þarna prýðismyndir sem lýsa aðstæðum okkar.
Sjá El Mirador: Trip Report
07. maí á því herrans ári 2006
Museo Doleres Olmedo
Skellti mér á safn Dolores Olmedo í gær. Það safn hefur langflest verk eftir Diego Rivera og um 20 verk Fridu Kaohlu. Mæli alveg hiklaust með heimsókn á þetta safn. Kom mér skemmtilega á óvart, enda er fjölbreytnin á þessu safni hreint ótrúleg.
Þarna eru málverk og skissur eftir Rivera, hreint ótrúlegt líka að sjá breiddina í verkum hans. Portrett, sjálfsmyndir, sólarlagsmyndir og hvaðeina. Nóg var ég búinn að sjá af veggmálverkum eftir hann. Þarnar er líka að finna verk eftir aðra listamenn og ýmsa muni sem Dolores og eiginmaður hennar söfnuðu, mikið af kínverskum munum (m.a. úr risafílabeini). postulíni, silfri og fornminjum frá tímum Maya. Þarna var líka mjög svo litskrúðug sýning ýmissa minjagripa frá Mexíkó, m.a. grímur og kynlegar beinagrindur í alls kyns skrúðum.
Varla hægt að segja að ferðin hafi verið auðveld, til að komast þangað þurfti ég að taka einn strætó, þrjá metróa og eina lest og ferðin tók tvo og hálfan tíma. Svona er að búa í úthverfi! Í bakaleiðinni ákvað ég að koma við á Garibaldi torginu til að skoða mannlífið. Jú, ég sá fullt af skrúðbúnu fólki spila Mariachi tónlist, en torgið sjálft og mannlífið þar varð ég fyrir vonbrigðim með. Lélegir veitingarstaðir, fyllibyttur og skítug torg svo ég dreif mig niður á Bellas Artes til Sanbourns að fá mér Fajiitu og einn dökkan Negra Modelo.
Ætlaði svo að vera sniðugur og fara sömu leið heim og ég hafði gert áður, þ.e. tók metró til Auditorium en þá hafði ég gleymt hvað strætóinn sem ég átti að taka þaðan hét. Eftir að hafa spurt fyrir um, tók ég strætó sem fór með mig mest alla leið, en skildi mig svo eftir á endastöð upp á brú á hraðbraut. Eftir hálftíma bið og nokkrar fyrirspurnir fann ég loksins fólk sem vissi sínu viti og kom mér á sporið. Endaði á því að drattast niður af brúnni og taka leigubíl á kunnugar slóðir.
03. maí á því herrans ári 2006
Dútlað í Mexíkóborg
Þrátt fyrir að lítið nýtt hafi komið frá mér í blogginu undanfarið (nema upprifjun á gömlum sögum), þá hefur lítið komið frá mér hvað ég hef eiginlega verið að gera.
Jú, ég er búinn að skoða nokkur söfn hér í Mexíkóborg. T.a.m er ég búinn að skoða vinnustofu Fridu Kahlo og Diego Rivera og Sourmaya safnið, sem hefur m.a. að geyma fjölmörg skúlptúrverk eftr Rodin, þ.á.m. Hugsuðinn.
Ég verð víst seint búin að skoða öll söfnin hér í Mexíkóborg, þau skipta ábyggilega þúsundum.
Bý í herbergi með baði í útjaðri borgarinnar og fæ kannski stúdíóíbúð á sama stað síðustu 2-3 vikurnar sem ég verð hérna.
Annars er ég byrjaður að dútla mér að skrifa notkunartilvikagreiningu (já Use Case Analysis) fyrir hugbúnaðarkerfi sem mig langar að skrifa. Verst að þegar hún verður tilbúin þá er töluvert í land með að hugbúnaðurinn klárist ef ég byrja á honum nokkurn tíma og þar að auki fæ ég ekki krónu fyrir :-(
Var að kaupa mér regnhlíf í gær, það er kominn þessi árstími þar sem maður má ekki vera rangur maður á röngum tíma í vitlausri rigningu ...
En annars allt gott af mér að frétta. Hlakka til að fara með fjölskyldu minni til Spánar í sumar, get varla beðið!
28. apríl á því herrans ári 2006
Frumskógarferð 4: El regreso
Þessa tvo daga gengum við sömu leið til baka til Carmelita. Fyrsti hluti þessarar greinar er hér Frumskógarferð 1: Tikal og annar hlutinn: Frumskógarferð 2: Komið í El Mirador, þá þriðji hlutinn Frumskógarferð 3: El Dante, La Mona
Kirk hélt áfram sinni vinnu við að fjarlægja blóðmaurana, sem virtust hafa sérstakan áhuga á honum. Við Edwin héldum áfram okkar eftirliti, en sem betur fer virtust þær láta okkur í friði. Ég fann eina á mér, sem var rétt kominn upp á leginn á mér, en var greininlega ekki búinn að finna sér stað til að gera sér borholu.
Um ljósaskiptin förum við í leit að dýrum, vöppum af stað með mydarvélarnar í átt að áningarstað þeirra, litlu lóni nálægt tjaldbúðunum. Þar er ekkert að sjá, einn fugl sem varla er hægt að taka mynd af með góðu móti í dimmunni, svo við förum fljótlega aftur til búðanna.
Hann segir okkur sögu af vinnumanni, sem vann við gúmmítrjávinnslu (chiclero). Hann var fátækur og átti konu og þrjú börn. Eitt kvöld í frumskóginum er hann spölkorn frá búðunum þegar hann hittir fyrir unga stúlku. Stúlkan vill að hún leiki við hann. Hann sér ekki andlitið á stúlkunni. Vinnumaðurinn spyr af hverju hún hylji andlitið á sér. Stúlkan segist sýna honum andlit sitt ef hann lofi að leika við sig hverja nótt og þá muni hún einnig gera hann að efnaðasta vinnumanninum í skóginum. En hann verði að lofa að segja engum frá, því ella muni hún launa honum. Vinnumaðurinn gengur að þessu og sýnir hún honum þá andlit sitt, en andlit hennar er eins og á háaldraðri, skorpinni konu. Hann hittir hana á hverju kvöldi og þau leika sér fram í morgunsárið, en þá rekur hún hann í vinnunna. Hann vinnur alla daga fram á kvöld og eftir vertíðina er hann orðinn langefnaðasti vinnumaðurinn í skóginum. Svona líðar tvær aðrar vertíðir og enginn vinnumannana skilur hvers vegna hann þénar svona vel. Hann sjálfur skilur ekki hvernig hann hefur orku til að leika sér alla nóttina og vinna allan daginn. En hann vill ekkert neinum segja. Vinnumennirnir ákveða að reyna að komast að leyndarmálinu og fylla hann og senda til hans vændiskonu, sem eftir að hafa aðstoðað við að gera hann ofurölvi fær hann til að uppljóstra leyndarmálinu. Vinnumaðurinn sér ekki ungu stúlkuna kvöldið eftir og hann leitar að henni. Eftir nokkur kvöld finnur hann hana og vill biðjast fyrirgefningar. En hún neitar því og segir hann hafa svikið það sem hann hafði lofað. Við það hverfur hún út í náttmyrkrið og hann sér hana aldrei aftur.
Við erum komnir til Carmelita eftir um fimm tíma göngu og fáum þá góðan hádegisverð áður en lagt er stað til San Andrés. Það er helst að ég blóta gönguskónum mínum fyrir að misnota fætur mína, en svona háir gönguskór úr leðri án sauma eru prýðisgóðir fyrir íslenska veðráttu, en í hita gera þeir lítið annað en að sjóða fæturna. Ástandið hefði kannski verið betra ef ég hefði viðrar mig betur í hléum helgina á undan í göngunni til Lago Atitlan, en maður ætlar seint að læra.
Í Santa Elena beið okkur hótelið sem við vorum búnir að panta fyrir fram, með sundlaugargarði, köldum bjór og dýrindis Margarítum.
Linkarnir með greinunum voru í ólagi, en hér er aftur linkurinn með mynd af svæðinu, en þessi mynd birtist með grein Nasjónal Geógrafík í september 1987. Smellið hér til að sjá myndina.
Dagur 5: Þennan dag erum við vaktir fyrir sólarupprás og borðum kröftuga grænmetissúpu, melónu og tortillur. Ekki veitir af því að þessi dagur verður langur, eins og sá þriðji. Það er hröð ganga til Tintal þennan dag og við erum komin þangað nokkuð snemma eða um þrjúleytið. Síðustu þrír dagar hafa verið frekar rakir og heitir, maður þakkar þó fyrir að vera undir frumskógarþykkninu mest allan tímann, þar sem maður fær þó skugga og svala og aðstæður verða nokkuð þolanlegri.
Kirk hélt áfram sinni vinnu við að fjarlægja blóðmaurana, sem virtust hafa sérstakan áhuga á honum. Við Edwin héldum áfram okkar eftirliti, en sem betur fer virtust þær láta okkur í friði. Ég fann eina á mér, sem var rétt kominn upp á leginn á mér, en var greininlega ekki búinn að finna sér stað til að gera sér borholu.
Ég minnist á það við strákana að ég hafi séð vofurnar kvöldið áður. Kemur þá upp úr kafinu að Edwin hafði orðið var við komu þeirra upp á El Mirador þarna um nóttina og hafði hlustað á þá segja sögur af öndum Mayanna. Leiðsögumaðurinn hafði sagt söguna og annar ameríkananna hafði túlkað fyrir hinn. Kirk hafði steinsofið af sér allt þetta.
Um ljósaskiptin förum við í leit að dýrum, vöppum af stað með mydarvélarnar í átt að áningarstað þeirra, litlu lóni nálægt tjaldbúðunum. Þar er ekkert að sjá, einn fugl sem varla er hægt að taka mynd af með góðu móti í dimmunni, svo við förum fljótlega aftur til búðanna.
Yfir enn einum hátíðarkvöldverðnum segir Adonis okkur sögur, en áður en hann gerir það rakar hann saman laufum og kveikir í til að fæla burtu móskítóflugurnar.
Hann segir okkur sögu af vinnumanni, sem vann við gúmmítrjávinnslu (chiclero). Hann var fátækur og átti konu og þrjú börn. Eitt kvöld í frumskóginum er hann spölkorn frá búðunum þegar hann hittir fyrir unga stúlku. Stúlkan vill að hún leiki við hann. Hann sér ekki andlitið á stúlkunni. Vinnumaðurinn spyr af hverju hún hylji andlitið á sér. Stúlkan segist sýna honum andlit sitt ef hann lofi að leika við sig hverja nótt og þá muni hún einnig gera hann að efnaðasta vinnumanninum í skóginum. En hann verði að lofa að segja engum frá, því ella muni hún launa honum. Vinnumaðurinn gengur að þessu og sýnir hún honum þá andlit sitt, en andlit hennar er eins og á háaldraðri, skorpinni konu. Hann hittir hana á hverju kvöldi og þau leika sér fram í morgunsárið, en þá rekur hún hann í vinnunna. Hann vinnur alla daga fram á kvöld og eftir vertíðina er hann orðinn langefnaðasti vinnumaðurinn í skóginum. Svona líðar tvær aðrar vertíðir og enginn vinnumannana skilur hvers vegna hann þénar svona vel. Hann sjálfur skilur ekki hvernig hann hefur orku til að leika sér alla nóttina og vinna allan daginn. En hann vill ekkert neinum segja. Vinnumennirnir ákveða að reyna að komast að leyndarmálinu og fylla hann og senda til hans vændiskonu, sem eftir að hafa aðstoðað við að gera hann ofurölvi fær hann til að uppljóstra leyndarmálinu. Vinnumaðurinn sér ekki ungu stúlkuna kvöldið eftir og hann leitar að henni. Eftir nokkur kvöld finnur hann hana og vill biðjast fyrirgefningar. En hún neitar því og segir hann hafa svikið það sem hann hafði lofað. Við það hverfur hún út í náttmyrkrið og hann sér hana aldrei aftur.
Dagur 6: Við erum óvenjuseinir á ferð í dag, leggjum ekki í hann fyrr en klukkan átta. Adonis og Kirk höfðu orðið varir við heilmikinn eld við eldstæðin um nóttina, eld sem hafði síðan slokknað af sjálfum sér. Ég svaf eitthvað laust og varð var við mannaferðir og tal og eins og að heil múlahjörð væri á svæðinu. Ég heyrði líka kurr jagúarsins um nóttina, þegar hann trampaði um búðirnar um nóttina í átt að áningarstað sínum. Kurr, nákvæmlega eins og Adonis hafði lýst því. Varðandi múlahjörðina, þá hafði Adonis farið einverjum sögum um að menn yrðu varir við slíka, en ég held að laus svefn, draumar og þreyta í frumskóginum geri mann léttklikkaðan.
Við erum komnir til Carmelita eftir um fimm tíma göngu og fáum þá góðan hádegisverð áður en lagt er stað til San Andrés. Það er helst að ég blóta gönguskónum mínum fyrir að misnota fætur mína, en svona háir gönguskór úr leðri án sauma eru prýðisgóðir fyrir íslenska veðráttu, en í hita gera þeir lítið annað en að sjóða fæturna. Ástandið hefði kannski verið betra ef ég hefði viðrar mig betur í hléum helgina á undan í göngunni til Lago Atitlan, en maður ætlar seint að læra.
Eftir þriggja tíma akstur til San Andrés þar sem við sóttum föggur okkar, þ.á.m. hrein föt héldum við til Santa Elena. Að sjálfsögðu aftan á pallbíll eins og tíðkast hér í Gvatemala, á rykugum vegum og í þetta skipti með mótórhjól sem skorðað var á pallinum. Að sjálfsögðu stöðvar lögreglan okkur á leiðinni. Bílstjórinn ekki með skírteinið sitt og reynir að afsaka sig með því segjast hafa skilið það eftir í buxunum heima (hann var í stuttbuxum). Eftir smá þras höldum við áfram.
Í Santa Elena beið okkur hótelið sem við vorum búnir að panta fyrir fram, með sundlaugargarði, köldum bjór og dýrindis Margarítum.
Edwin finnur eitt stykki blóðmaur og leitar í ofboði að apóteki sem selur flísatöng til að ná henni út.
Sjálfur finn ég ekki blóðmaur þangað til þremur dögum síðar eftir komuna til Xela. Mig grunar að viðkomandi hafi verið farþegi á töskunni minni sem var á múlúnum alla dagana. Einhvern veginn hefur honum tekist að stökkva upp í rúmið mitt og festa sig við bakið. Eftir því sem mér skildist þá detta þeir af manni eftir nokkra daga þegar þeir eru búnir að fylla sig. Mér varð svo við að sjá kvikindið að ég var ekkert að fylgja þeirri varfærni sem æskileg er og sleit kvikindið burt með höndunum. Er auðvitað dauðfeginn að þetta var eina kvikindið sem ég sá.
26. apríl á því herrans ári 2006
Frumskógarferð 3: El Dante, La Mona
Þennan dag skoðuðum við okku um á El Mirador svæðinu. Fyrsti hluti þessarar greinar er hér Frumskógarferð 1: Tikal og annar hlutinn: Frumskógarferð 2: Komið í El Mirador
Eftir morgunmat förum við að skoða hús stjörnufræðingsins aftur, Edwin í fyrsta sinn og núna í dagsbirtunni. Engum varð meint af "gamla vininum" sem segir kannski nokkuð um gæði viskísins. Líkneskið sem við höfðum skoðað kvöldið áður sjáum við nú betur. Fornleifafræðingarnir eru að vinna í að endurgera það. Af andlitinu sést vel í tennurnar og það sést móta fyrir augunum, annar hrammurinn vísar upp á við og er vel endurgerður á meðan á hinum hrammnum, sem vísar fram, sjást klærnar vel. Þessu næst förum við niður fyrir hofið. Þar eru göng. Við setjum upp hjálma. Adonis hlýtur að hafa sérstakt leyfi til að fara þarna inn. Þarna eru ranghalar út og suður. Inni í göngunum er að finna vegga og tröppur. Þrælmerkilegt! Fornleifafræðingarnir hafa fundið út að þarna inni er annað hof sem Mayarnar hafa byggt yfir. Þarna stöndum við sem sagt í tröppum inn í hofinu. Við sjáum risakönguló, sneyðum fram hjá henni, ekki gott að vera bitinn af kvikindinu.
Við göngum stuttan spotta upp á hæð þarna rétt hjá, þar er annað hof sem verið er að endurgera. Í þessu hofi fóru fram fórnir. Mayarnir fórnuðu dýrum til að þóknast guðunum. Eina leiðin til að sjá við nátturuöflunum var að færa guðum þeirra fórnir. Mayarnir fórnuðu líka konum, sérstaklega ungum konum. Hjá Mayum voru fimm stéttir: þrælar, vinnufólk, fræðingar, prestar og kóngafólk. Eftir því sem fólki af hærri stigum var fórnað, þeim mun betri var fórnin. Prestar gátu ekki fórnað eigin kóngi, þess vegna voru háð stríð og kóngum annarra þjóða fórnað. Það var virðing að vera fórnað. Mayar spiluðu boltaleik (kannski ekki tilviljun að þeir hafi fundið hann upp, með bolta úr trjágúmmíi), þeim sem unnu leikinn var fórnað.
Eftir að hafa skoðað þetta hof höldum við að El Dante, en þangað er tæplega klukkustundar gangur. Við göngum upp brekka og inn á flatlendi sem er gríðastórt til allra átta. Þarna var kirkjugarður, þarna var líka gríðarstórt torg þar sem voru markaðir. Við enda torgins er hæð, þar sem er hofið el Dante. Við göngum upp hæðina upp á pall. Í þetta sinnið er um að ræða sjö hof, eitt meginhof með tvo hof sitt hvorum megin. Þarna eru miklar fornleifarannsóknir í gangi eins og mikill fjöldi tjalda sýnir. Búið að varpa hulunni af neðsta hluta meginhofsins, en heljarmikil vinna er enn eftir.
Ég heyri í öskurapa. Geri mig kláran til að reyna að taka myndir af honum. Hljóðin benda til þess að hann sé í trjátoppi á einu af litlu hofunum. Færi mig til að sjá hann betur, en sé á hreyfingum trjáa að hann færist fjær. Fylgi honum eftir. Edwin gerir það líka. Hann fer of hratt yfir og er kominn of langt í burtu. Edwin fer. Stuttu síðar kalla strákarnir á mig "Komdu að taka myndir" og ég heyri að þar sem þeir eru, þar eru apar. Ég flýti mér til þeirra um leið og ég smelli aðdráttalinsunni á vélina. Þarna gefst mér dágóður tími til að taka myndir af þremur öpum í aðeins 10-15 metra fjarlægð.
Þetta kvöldið vildu strákarnir aftur sofa upp á El Tigre. Mér kom það ekki til hugar, en slæst samt í för með þeim þangað upp. Þetta kvöld er óvenjulegt, þar sem ekki er heiður himinn og þar með ekki stjörnubjart. Það eina sem ég sé eru þrumuský. Ég stoppa því ekki lengi þarna uppi, heldur dríf mig niður. Kem mér fyrir í hengirúminu undir móskítónetinu.
Dagur 4: Kirk og Edwin eru sóttir upp á El Tigre af syni Adonis. Edwin fær næstum því áfall þegar hann kemur upp að sækja þá, bjóst við einhverjum sem ætlaði að ræna þá.
Það eina sem ég öfunda strákana af, er upplifunin sem þeir fengu þegar að skógurinn vaknaðu um morguninn. Ég var að vísu búinn að upplifa svipað á Osa skaganum í Kostaríka, en þá var ég inn í trjákofa, en ekki upp á hofi.
Eftir morgunmat förum við að skoða hús stjörnufræðingsins aftur, Edwin í fyrsta sinn og núna í dagsbirtunni. Engum varð meint af "gamla vininum" sem segir kannski nokkuð um gæði viskísins. Líkneskið sem við höfðum skoðað kvöldið áður sjáum við nú betur. Fornleifafræðingarnir eru að vinna í að endurgera það. Af andlitinu sést vel í tennurnar og það sést móta fyrir augunum, annar hrammurinn vísar upp á við og er vel endurgerður á meðan á hinum hrammnum, sem vísar fram, sjást klærnar vel. Þessu næst förum við niður fyrir hofið. Þar eru göng. Við setjum upp hjálma. Adonis hlýtur að hafa sérstakt leyfi til að fara þarna inn. Þarna eru ranghalar út og suður. Inni í göngunum er að finna vegga og tröppur. Þrælmerkilegt! Fornleifafræðingarnir hafa fundið út að þarna inni er annað hof sem Mayarnar hafa byggt yfir. Þarna stöndum við sem sagt í tröppum inn í hofinu. Við sjáum risakönguló, sneyðum fram hjá henni, ekki gott að vera bitinn af kvikindinu.
Við göngum stuttan spotta upp á hæð þarna rétt hjá, þar er annað hof sem verið er að endurgera. Í þessu hofi fóru fram fórnir. Mayarnir fórnuðu dýrum til að þóknast guðunum. Eina leiðin til að sjá við nátturuöflunum var að færa guðum þeirra fórnir. Mayarnir fórnuðu líka konum, sérstaklega ungum konum. Hjá Mayum voru fimm stéttir: þrælar, vinnufólk, fræðingar, prestar og kóngafólk. Eftir því sem fólki af hærri stigum var fórnað, þeim mun betri var fórnin. Prestar gátu ekki fórnað eigin kóngi, þess vegna voru háð stríð og kóngum annarra þjóða fórnað. Það var virðing að vera fórnað. Mayar spiluðu boltaleik (kannski ekki tilviljun að þeir hafi fundið hann upp, með bolta úr trjágúmmíi), þeim sem unnu leikinn var fórnað.
Eftir að hafa skoðað þetta hof höldum við að El Dante, en þangað er tæplega klukkustundar gangur. Við göngum upp brekka og inn á flatlendi sem er gríðastórt til allra átta. Þarna var kirkjugarður, þarna var líka gríðarstórt torg þar sem voru markaðir. Við enda torgins er hæð, þar sem er hofið el Dante. Við göngum upp hæðina upp á pall. Í þetta sinnið er um að ræða sjö hof, eitt meginhof með tvo hof sitt hvorum megin. Þarna eru miklar fornleifarannsóknir í gangi eins og mikill fjöldi tjalda sýnir. Búið að varpa hulunni af neðsta hluta meginhofsins, en heljarmikil vinna er enn eftir.
Ég heyri í öskurapa. Geri mig kláran til að reyna að taka myndir af honum. Hljóðin benda til þess að hann sé í trjátoppi á einu af litlu hofunum. Færi mig til að sjá hann betur, en sé á hreyfingum trjáa að hann færist fjær. Fylgi honum eftir. Edwin gerir það líka. Hann fer of hratt yfir og er kominn of langt í burtu. Edwin fer. Stuttu síðar kalla strákarnir á mig "Komdu að taka myndir" og ég heyri að þar sem þeir eru, þar eru apar. Ég flýti mér til þeirra um leið og ég smelli aðdráttalinsunni á vélina. Þarna gefst mér dágóður tími til að taka myndir af þremur öpum í aðeins 10-15 metra fjarlægð.
Fyrir kvöldmat smellum við okkur upp á La Mona (apaynjuna) sem er rétt við búðirnar. Á þessu hofi voru áhorfendapallar og á þessu hofi voru mönnum gefnar skipanir á hverjum degi um vinnu. Þarna horfðum við á enn eitt sólarlagið.
Þetta kvöldið vildu strákarnir aftur sofa upp á El Tigre. Mér kom það ekki til hugar, en slæst samt í för með þeim þangað upp. Þetta kvöld er óvenjulegt, þar sem ekki er heiður himinn og þar með ekki stjörnubjart. Það eina sem ég sé eru þrumuský. Ég stoppa því ekki lengi þarna uppi, heldur dríf mig niður. Kem mér fyrir í hengirúminu undir móskítónetinu.
Það höfðu komið 5 ameríkanar í búðirnar þennan dag. Þeir höfðust fyrir hinum megin á flötinni í nokkurri fjarlægð. Kokkurinn okkar sagði að þeir hefðu komið naktir til El Mirador, vegna hitans. Sel það ekki dýrara en ég keypti það. Um kvöldið bergmála umræður þeirra um búðirnar. Rétt um miðnætti sé ég þrjár vofur fara um svæðið og í átt að El Tigre. Það er ekki erfitt að ímynda sér vofur þegar maður horfir í gegnum hvítt móskítónetið og sér þrjár manneskjur með ljós á höfðinu. Verurnar eru þrjár og tala ýmist ensku eða spænsku, sem bendir til að tveir ameríkanar séu í fylgd með leiðsögumanni.
Ég vakna aftur um nóttina þegar vofurnar snúa til baka.
23. apríl á því herrans ári 2006
Frumskógarferð 2: Komið í El Mirador
Þennan dag komum við að El Mirador svæðinu. Til að þið gerið ykkur grein fyrir svæðinu þá er hér mynd af því, birt í leyfisleysi, en þessi mynd birtist með grein Nasjónal Geógrafík í september 1987. Smellið hér til að sjá stærri mynd. Fyrsti hluti þessarar greinar er hér Frumskógarferð 1: Tikal.
Það er aðstaða til að baða sig í El Mirador. Ég geng niður fyrir búðirnar og sé aðstöðuna. Alveg eins og henni var lýst fyrir mér. Þarna í miðju rjóðrinu stendur fata og við hana planki til að standa á. Skammt frá er vatnið, lítil frumskógartjörn. Ég tek fötuna og geng að vatninu, mæti þar svertingja sem sjálfsagt vinnur á svæðinu. Hann gengur í átt að búðum sem eru þarna um 100 metra frá, með vatnið sitt. Ég fer að vatninu og geri eins og mér var sagt að gera: fletja gruggið og óherlegheitin burt og dýfa svo fötunni ofan í. Við aðstöðuna er tré og búið að hengja rá á það. Þarna setur maður fötin sín. Maður ausar svo yfir sig. Ég held að ég hafi aldrei verið jafn lítið spéhræddur á ævinni. Enda hvað er svo sem að æsa sig yfir, ef einhverjum í búðunum dettur í hug að fylgjast með þá ætti svo sem ekkert að koma þeim á óvart nema húðliturinn á hvítingjanum. Ef svo færi að einhver álpaðist inn í rjóðrið væri það líka bara fyndið og enginn til að segja frá sem skiptir máli. Nema að þar færi Íslendingur en svo fór ekki í þetta skiptið.
Leiðin upp á El Tigre, líkt og upp á flest hofin, eins og verið sé að ganga upp á hæð
(c) Markús Pólus
Um sexleytið göngum við upp á El Tigre hofið, sem er hæsta hof í sögu Mayanna svo vitað sé, 64 metra hátt eða sem svarar 18 hæða hárri byggingu! Byggingarstíllin á þessu svæði er þannig að fyrst er gengið upp á pall, þar sem eru þrjú hof með meginhofið í miðjunni. Við förum þarna upp til að horfa á sólarlagið. El Tigre er í raun ekkert annað en skógi vaxin hæð að sjá og þær fornleifarannsóknir sem þar eru byrjaðar, fara fram í göngum sem grafin eru undir og inn í hofið.
Kirk er orðinn skakkur. Ég hafði opnað "gamla vin okkar" Viejo Amigo sem er fjári gott viskí (ég er ekki vanur að drekka viskí) áður en ég baðaði mig. Ég tók 3 slúrka og Kirk gerði slíkt hið sama, en ég sá að honum líkaði vískíið betur en ég. Síðan skildi ég flöskuna eftir hjá honum. Edwin hafði farið niður á undan okkur. Eftir sólarlag og rabb uppi héldum við þrír niður: Adonis, Kirk og ég. Ég hafði áhyggjur af Kirk og bauðst til að halda á vasaljósinu og flöskunni en hann þráðist við. Hann skransaði tvisvar sinnum á leiðinni niður en varð ekki meint af.
Dagur 3: Morguninn eftir kemur í ljós að einn múlasninn er hlaupinn á brott. Adonis telur að andi hafi sleppt honum. Sem betur fer er þetta veikasti múlasninn, sá sem ekki bar byrðarnar. Líklega er hann kominn langleiðina til Carmelita. Annar múlasni er með sár á hálsi eftir leðurblöku.
Eftir staðgóðan morgunverð, múslí með ferskum ávöxtum og mjólk leggjum við af stað. Eftir að nokkuð er liðið á daginn er Adonis farinn að haltra, bindur um hné sitt og Edwin er farinn að fá blöðru. Ég verð því að halda aftur að mínum "nenni ekki hangsi" ferðahraða.
Um hádegisbil erum við komnir í búðir "chiclera", þeir sem vinna við að sækja "chicle" (trjágúmmí það sem jórturleður var áður búið til) í tré í skóginum. Adonis útskýrir fyrir okkur að nú séum við komnir á Mayaveg sem liggi alla leið til El Mirador og við munum taka eftir víða á leið okkar. Þetta er merkilegt fyrirbæri. Mikinn hluta göngunnar sem eftir var þennan dag göngum við eftir vegi og það eru greinileg merki um það. Að sjálfsögðu er skógurinn búinn að vaxa yfir hann, en greinilegt er að við göngum eftir kambi sem er um 10 metra breiður.
Við höldum áfram ferðinni og erum komnir að búðum varðmanna í El Mirador um hálftíma síðar. Við erum hvíldinni fegnastir og bíðum eftir að komast í hengirúmin að hvíla okkur. Blóðmaurunum líkar blóð Kirks, hann er í því að skoða búk sinn og losa sig við þessi kvikindi. Við Edwin erum jafn varasamir, en lausir við þessa ónáð sem betur fer.
Það er aðstaða til að baða sig í El Mirador. Ég geng niður fyrir búðirnar og sé aðstöðuna. Alveg eins og henni var lýst fyrir mér. Þarna í miðju rjóðrinu stendur fata og við hana planki til að standa á. Skammt frá er vatnið, lítil frumskógartjörn. Ég tek fötuna og geng að vatninu, mæti þar svertingja sem sjálfsagt vinnur á svæðinu. Hann gengur í átt að búðum sem eru þarna um 100 metra frá, með vatnið sitt. Ég fer að vatninu og geri eins og mér var sagt að gera: fletja gruggið og óherlegheitin burt og dýfa svo fötunni ofan í. Við aðstöðuna er tré og búið að hengja rá á það. Þarna setur maður fötin sín. Maður ausar svo yfir sig. Ég held að ég hafi aldrei verið jafn lítið spéhræddur á ævinni. Enda hvað er svo sem að æsa sig yfir, ef einhverjum í búðunum dettur í hug að fylgjast með þá ætti svo sem ekkert að koma þeim á óvart nema húðliturinn á hvítingjanum. Ef svo færi að einhver álpaðist inn í rjóðrið væri það líka bara fyndið og enginn til að segja frá sem skiptir máli. Nema að þar færi Íslendingur en svo fór ekki í þetta skiptið.
Ég skrifaði nafn mitt í gestabók svæðisins og það sem kom mér sérstaklega á óvart er að ég var þriðji íslendingurinn þetta árið. Ég var ekkert að hafa fyrir því að fara framar í bókina, engin ástæða til þess!
Leiðin upp á El Tigre, líkt og upp á flest hofin, eins og verið sé að ganga upp á hæð
(c) Markús Pólus
Um sexleytið göngum við upp á El Tigre hofið, sem er hæsta hof í sögu Mayanna svo vitað sé, 64 metra hátt eða sem svarar 18 hæða hárri byggingu! Byggingarstíllin á þessu svæði er þannig að fyrst er gengið upp á pall, þar sem eru þrjú hof með meginhofið í miðjunni. Við förum þarna upp til að horfa á sólarlagið. El Tigre er í raun ekkert annað en skógi vaxin hæð að sjá og þær fornleifarannsóknir sem þar eru byrjaðar, fara fram í göngum sem grafin eru undir og inn í hofið.
Kirk er orðinn skakkur. Ég hafði opnað "gamla vin okkar" Viejo Amigo sem er fjári gott viskí (ég er ekki vanur að drekka viskí) áður en ég baðaði mig. Ég tók 3 slúrka og Kirk gerði slíkt hið sama, en ég sá að honum líkaði vískíið betur en ég. Síðan skildi ég flöskuna eftir hjá honum. Edwin hafði farið niður á undan okkur. Eftir sólarlag og rabb uppi héldum við þrír niður: Adonis, Kirk og ég. Ég hafði áhyggjur af Kirk og bauðst til að halda á vasaljósinu og flöskunni en hann þráðist við. Hann skransaði tvisvar sinnum á leiðinni niður en varð ekki meint af.
El Tigre hofið var tileinkað stjörnurannsóknum. Við hlið þess er hús stjörnufræðingsins, nokkru minni en hofið sjálft. Við viljum endilega skoða þetta hús, þar sem þó nokkur vinna hefur farið fram á ytra byrði. Þarna hafa tröppurnar upp að þessu húsi verið endurgerðar og líkneski af jagúar við hlið þess, sem er afar tilkomumikið. Á niðurleið gríp ég Kirk þar sem hann er við það að detta.
Kirk og Edwin vilja ólmir sofa upp á hofinu um nóttina (væntanlega til að geta sagst hafa sofið upp á þessu hæsta hofi Maya), en þar sem ég hafði hingað til talið mig hafa sloppið vel frá flugnabitum og leiðindum ákvað ég að sofa undir moskítónetinu í hengirúminu enn og aftur og tilhugsunin við að reyna að sofa á grjótinu var heldur ekki góð, né heldur hugsunin um maura, köngulær og sporðdreka skríðandi yfir mann.
21. apríl á því herrans ári 2006
Frumskógarferð 1: Tikal
Hér kemur loksins pistilinn minn úr ferðinni minni til El Mirador Maya borgarinnar, sem er að finna langt inn í frumskóginum í Petén. Þessa ferð fór ég í með tveimur skólafélögum og bandaríkjamönnum, þeim Kirk og Edwin. Það sem er merkilegt við þessa borg er að hún er frá forklassískum tíma (1700 f.Kr. - 150 e.Kr), en ekki klassískum (e. 150 e.Kr.) og er því mun eldri en rústirnar í Tikal.
Dagur 1: Eftir næturlanga rútuferð frá Gvatemalaborg erum við komnir til Flores um kl. 5 um morguninn þar sem við áttum að vera sóttir af leiðangurstjóranum okkar. Eða það héldum við, því við vorum nefnilega í Santa Elena, en bæirnir eru nánast samgtengdir. Rútumiðinn sagði rútuna vera til Flores, en til að fara þangað hefðum við átt að hoppa upp í minni rútu stuttu fyrir komuna.
Innan stundar kom leiðangurstjórinn okkar, hann Adonis, ásamt syni sínum og konu. Við settumst upp á pallbílinn og eftir nokkrar ferðir milli hraðbanka gátu tveir af okkur tekið út nægjanlega mikið fé til að greiða helming ferðarinnar, sem dugði þeim til að kaupa þann mat sem til þyrfti til ferðarinnar.
Eftir að hafa snætt og tekið út nægjanlegt fé til að greiða ferðina hittum við þau aftur og héldum til San Andrés sem er hinum megin við Petén Itcha vatnið, en þar búa þau. Þar skildum við eftir hrein föt og annað sem óþarft var í ferðinni og héldum til Carmelita yfir rykuga vegi inn í náttmyrkrið, þangað sem við vorum komnir um níuleytið um kvöldið. Carmelita er smábær inn í frumskóginum í Petén, en þar er ekkert rafmagn nema með rafala. Við sváfum í timburkofa í hengirúmum þessa nótt í Carmelita.
Dagur 2: Við vöknum um kl. 7 þennan morgun og eftir að hafa snætt morgunverð og gert múlasnana klára er haldið af stað. Með í ferð eru 3 múlasnar, tveir bera byrðarnar og einn er notaður til reiðar. Ásamt Adonus er konan hans og sonur. Konan sér um eldamennskuna á meðan sonurinn sér um múlasnana. Sjálfir berum við eingöngu létta bakpoka og um 3 lítra af vatni. Við erum fljótlega varaðir við blóðmaurum sem er helst að finna nálægt stöðum þar sem umferð múlasna er mikil, svo sem nálægt tjaldbúðum.
Við slöppum af í hengirúmum og drekkum Pimienta te. Okkur er sagt að plantan sé skyld kókalaufinu og eigi að vera örvandi. Teið er gott og plantan lyktarmikil. Tvö glös hafa engin sérstök áhrif á mig. Um kvöldið fáum við kraftmikla grænmetissúpu. Við förum frekar snemma í háttinn þetta kvöld eftir að hafa hlustað á Mano Chauí í græjunum sem Kirk kom með (hann var með u.þ.b. 100 diska sem skýrir hvers vegna Adonis kveinaði þegar hann sá hvað búnaður hans var mikill).
Pistillinn mun birtast hér í nokkrum skömmtum fram á næstu viku.
Dagur 1: Eftir næturlanga rútuferð frá Gvatemalaborg erum við komnir til Flores um kl. 5 um morguninn þar sem við áttum að vera sóttir af leiðangurstjóranum okkar. Eða það héldum við, því við vorum nefnilega í Santa Elena, en bæirnir eru nánast samgtengdir. Rútumiðinn sagði rútuna vera til Flores, en til að fara þangað hefðum við átt að hoppa upp í minni rútu stuttu fyrir komuna.
Farsíminn var eitthvað að stríða mér og ég gat ómögulega getið mér til um hvað kvenmannsröddin í símanum væri að reyna að segja mér að væri að. Eftir nokkrar hlustanir komst ég að því að ég gæti slegið inn *9 og þannig fékk ég samband við leiðangurstjórann og gat beint honum á réttan stað.
Innan stundar kom leiðangurstjórinn okkar, hann Adonis, ásamt syni sínum og konu. Við settumst upp á pallbílinn og eftir nokkrar ferðir milli hraðbanka gátu tveir af okkur tekið út nægjanlega mikið fé til að greiða helming ferðarinnar, sem dugði þeim til að kaupa þann mat sem til þyrfti til ferðarinnar.
Við skildum við þau og bakpokana okkar og héldum til Tikal í smárútu og skoðuðum þessar stórkostlegu Mayarústir þar til að við tókum rútuna til baka um hádegisleitið. Þessi skoðunarferð átti eftir að reynast okkur vel síðar í ferðinni til El Mirador.
Eftir að hafa snætt og tekið út nægjanlegt fé til að greiða ferðina hittum við þau aftur og héldum til San Andrés sem er hinum megin við Petén Itcha vatnið, en þar búa þau. Þar skildum við eftir hrein föt og annað sem óþarft var í ferðinni og héldum til Carmelita yfir rykuga vegi inn í náttmyrkrið, þangað sem við vorum komnir um níuleytið um kvöldið. Carmelita er smábær inn í frumskóginum í Petén, en þar er ekkert rafmagn nema með rafala. Við sváfum í timburkofa í hengirúmum þessa nótt í Carmelita.
Dagur 2: Við vöknum um kl. 7 þennan morgun og eftir að hafa snætt morgunverð og gert múlasnana klára er haldið af stað. Með í ferð eru 3 múlasnar, tveir bera byrðarnar og einn er notaður til reiðar. Ásamt Adonus er konan hans og sonur. Konan sér um eldamennskuna á meðan sonurinn sér um múlasnana. Sjálfir berum við eingöngu létta bakpoka og um 3 lítra af vatni. Við erum fljótlega varaðir við blóðmaurum sem er helst að finna nálægt stöðum þar sem umferð múlasna er mikil, svo sem nálægt tjaldbúðum.
Um hádegisbil fáum við kjúkling og tortillur að borða. Erum komnir í búðirnar okkar við Mayahofið í El Tintal eftir um 6 tíma göngu þennan dag. Múlasanarnir bera miklar byrðar og eru yfirleitt örlítið á eftir okkur.
Við slöppum af í hengirúmum og drekkum Pimienta te. Okkur er sagt að plantan sé skyld kókalaufinu og eigi að vera örvandi. Teið er gott og plantan lyktarmikil. Tvö glös hafa engin sérstök áhrif á mig. Um kvöldið fáum við kraftmikla grænmetissúpu. Við förum frekar snemma í háttinn þetta kvöld eftir að hafa hlustað á Mano Chauí í græjunum sem Kirk kom með (hann var með u.þ.b. 100 diska sem skýrir hvers vegna Adonis kveinaði þegar hann sá hvað búnaður hans var mikill).
Fyrir kvöldmat förum við upp á El Tintal og horfum þar á sólarlagið. Það er byrjað að skyggja þegar við heyrum hávært býflugnasuð rétt undan toppnum. "Flýtið ykkur" segir Adonis og við stöndum upp og gerum okkur klára til að koma okkur niður af hofinu þegar við heyrum þær fjarlægjast. "Heppni, mikil heppni" segir Adonis um leið og hann útskýrir fyrir okkur hversu hættulegar þær eru: "þær ráðast á dýr eins og her og geta drepið mannfólk!".
Við höldum niður að það er aðeins farið að skyggja. Um leið og við komum niður fyrir trjátoppana er eins og það sé skollið á svartamyrkur. Ég hafði tekið með mér höfuðljósið og Adonis var með ljós, hinir ekki. Sem betur fer.
19. apríl á því herrans ári 2006
Myndaalbúm
Þá er ég loksins búin að bæta upp fyrir myndaleysið hjá mér undanfarið.
Vandamálið er að ég hef verið að taka allt of mikið af myndum og hvorki haft undan við að koma þeim inn á netið hvað þá heldur að búa til einhver uppbyggileg myndaalbúm.
Ég leysti þetta þannig að nú eru allar myndirnar mínar geymdar í Flickr (eins og áður), en núna sendi ég myndirnar ekki í bloggið til að búa til albúmin, heldur bý þau til þar og birti þau hér.
Þetta þurfti auðvitað smá hakk og vinnu, en fyrir þá sem nota Moveable Type, þá er FlickrPhotos hakkið að finna hér
Vandamálið er að ég hef verið að taka allt of mikið af myndum og hvorki haft undan við að koma þeim inn á netið hvað þá heldur að búa til einhver uppbyggileg myndaalbúm.
Ég leysti þetta þannig að nú eru allar myndirnar mínar geymdar í Flickr (eins og áður), en núna sendi ég myndirnar ekki í bloggið til að búa til albúmin, heldur bý þau til þar og birti þau hér.
Þetta þurfti auðvitað smá hakk og vinnu, en fyrir þá sem nota Moveable Type, þá er FlickrPhotos hakkið að finna hér
Ég er búinn að setja inn þrjú myndaalbúm frá Gvatemala og kem til með að bæta fleirum inn í þessari viku og næstu.
Myndabloggið er undir linknum Myndir hér fyrir ofan.
Vona að þetta verði einhverjum til ánægju :-)
Chiuhuahua-Creel-Los Mochis
Hér er loks ferðasagan frá því helgina fyrir páskahelgi. Búinn að skrásetja El Mirador ferðina, hún mun líka birtast hér á næstunni.
Á laugardag tókum við lest frá Chiuhuahua til Creel. Þar fundum við okkur leiðsögumann sem fór með okkur á marga áhugaverða staði þar í nágrenninu. Fyrst heimsóttum við helli, þar sem indjánafjölskylda bjó. Mest var ég hissa á ruslinu sem var í kringum þau í hellinum. Þetta vakti mann til umhugsunar, líka um það að fjölmargir í heiminum gera sér engan veginn grein fyrir að til er fólk sem lifir í hellum. Eftir þetta skoðuðum við Valle de los Onjas, þar sem maður sá fjölmarga stórvaxna steina, sem á einhvern hátt virtist eins og tyllt væri á minni steina og þar héldu þeir jafnvægi. Því næst sáum við merkilegar steinmyndanir sem litu út eins og froskar og skjaldbökur.
Þá fórum við í Valle de Monjes, en þar eru einhverjar sérstökustu klettamyndanir sem ég hef séð. Klettabjörg, há og mjó standa þarna í röðum eins og grýlukerti á hvolfi. Þarna má líka sjá ýmsar myndanir eins og fýla, karl að kyssa konu (það er líka eins og gæinn sé að klípa í brjóst hennar) og fleira.
Eftir þetta héldum við að mjög fallegum stað, þar sem var foss, vísu ekki vatnsmikill á þessum tíma. Það sem skemmtilegast var að þarna voru indjánakrakkar sem eltu okkur. Við tókum af þeim myndir og lékum okkur með þeim.
Að lokum fórum við að Lago Ararelo, sem er eins og skeifa í laginu og sérstaklega fallegt vegna klettana sem eru utan í vatninu. Þar reyndum við að elta uppi spætur og taka myndir af þeim, en varð lítið ágengt.
Þá var komið að því að tékka sig út af hótelinu og koma sér upp í lestina og halda áfram til Los Mochis á Kyrrahafsströndinni. Við gerðum þetta í rólegheitum og vorum stödd í kjörbúðinni að kaupa okkur nesti þegar við heyrðum í lestinni: tjú, tjú! Best að koma okkur segi ég og borga fyrir okkur bæði til að flýta fyrir. Þegar við komum að lestarstöðinni er engin lestin. Hún er nefnilega farin. Við höfðum sem sagt ekkert verið að kanna hvenær lestin átti að fara, en miðað við tímann frá því daginn áður. Nú voru góð ráð dýr. Við vorum nefnilega búin að borga fyrir lestina og vissum að allar lestar þessa vikuna væru fullar (páskavikan). Áttum við að taka almenningslestina um klukkutíma síðar, lestina sem var alræmd fyrir eiturlyfjaflutninga og var álitin hættuleg? Nei, það vildum við ekki. Á lestarstöðinni var okkur ráðlagt að taka leigubíl til Divisadero, ef það næðist ekki væri möguleiki á að ná henni á næstu stöð á eftir.
Við þeystum af stað út á torg þar sem við stukkum inn í fremsta leigubílinn. Ekki tími til að spyrja um verð fyrr en við erum komin af stað. Á lestarstöðinni hafði okkur verið sagt að einhverjir bílar væru dýrari en aðrir en hvorugt okkar skildi það. 350 pesóar er dálítið meira en rúmlega 100 pesóar, en hvað um það! Verst fannst okkur að hafa valið þetta brak sem datt niður fyrir 40 km hraða í brekkunum! Sem betur fer var þetta mest niður í móti og okkur létti heldur þegar við sáum lestina í fjarska hinum megin í dalnum, mér að minnsta kosti. Þegar við komum á lestarstöðina var þar hellingur af fólki, en engin lest, heppnin hafði verið með okkur!
Fór í enn eina ferðina þessa helgina. Flaug með vinkonu minni til Chiuhuahua þar sem ég skoðaði nokkur lítil góð söfn fimmtudag og föstudag á meðan hún var að vinna.
Á laugardag tókum við lest frá Chiuhuahua til Creel. Þar fundum við okkur leiðsögumann sem fór með okkur á marga áhugaverða staði þar í nágrenninu. Fyrst heimsóttum við helli, þar sem indjánafjölskylda bjó. Mest var ég hissa á ruslinu sem var í kringum þau í hellinum. Þetta vakti mann til umhugsunar, líka um það að fjölmargir í heiminum gera sér engan veginn grein fyrir að til er fólk sem lifir í hellum. Eftir þetta skoðuðum við Valle de los Onjas, þar sem maður sá fjölmarga stórvaxna steina, sem á einhvern hátt virtist eins og tyllt væri á minni steina og þar héldu þeir jafnvægi. Því næst sáum við merkilegar steinmyndanir sem litu út eins og froskar og skjaldbökur.
Þá fórum við í Valle de Monjes, en þar eru einhverjar sérstökustu klettamyndanir sem ég hef séð. Klettabjörg, há og mjó standa þarna í röðum eins og grýlukerti á hvolfi. Þarna má líka sjá ýmsar myndanir eins og fýla, karl að kyssa konu (það er líka eins og gæinn sé að klípa í brjóst hennar) og fleira.
Eftir þetta héldum við að mjög fallegum stað, þar sem var foss, vísu ekki vatnsmikill á þessum tíma. Það sem skemmtilegast var að þarna voru indjánakrakkar sem eltu okkur. Við tókum af þeim myndir og lékum okkur með þeim.
Að lokum fórum við að Lago Ararelo, sem er eins og skeifa í laginu og sérstaklega fallegt vegna klettana sem eru utan í vatninu. Þar reyndum við að elta uppi spætur og taka myndir af þeim, en varð lítið ágengt.
Á sunnudeginum skoðuðum við safn minjagripa, en áhugaverðast fannst okkur ljósmyndasýning franska ljósmyndara sem þar var. Eftir það löbbuðum við upp á klett í nágrenninu til að sjá yfir bæinn.
Þá var komið að því að tékka sig út af hótelinu og koma sér upp í lestina og halda áfram til Los Mochis á Kyrrahafsströndinni. Við gerðum þetta í rólegheitum og vorum stödd í kjörbúðinni að kaupa okkur nesti þegar við heyrðum í lestinni: tjú, tjú! Best að koma okkur segi ég og borga fyrir okkur bæði til að flýta fyrir. Þegar við komum að lestarstöðinni er engin lestin. Hún er nefnilega farin. Við höfðum sem sagt ekkert verið að kanna hvenær lestin átti að fara, en miðað við tímann frá því daginn áður. Nú voru góð ráð dýr. Við vorum nefnilega búin að borga fyrir lestina og vissum að allar lestar þessa vikuna væru fullar (páskavikan). Áttum við að taka almenningslestina um klukkutíma síðar, lestina sem var alræmd fyrir eiturlyfjaflutninga og var álitin hættuleg? Nei, það vildum við ekki. Á lestarstöðinni var okkur ráðlagt að taka leigubíl til Divisadero, ef það næðist ekki væri möguleiki á að ná henni á næstu stöð á eftir.
Við þeystum af stað út á torg þar sem við stukkum inn í fremsta leigubílinn. Ekki tími til að spyrja um verð fyrr en við erum komin af stað. Á lestarstöðinni hafði okkur verið sagt að einhverjir bílar væru dýrari en aðrir en hvorugt okkar skildi það. 350 pesóar er dálítið meira en rúmlega 100 pesóar, en hvað um það! Verst fannst okkur að hafa valið þetta brak sem datt niður fyrir 40 km hraða í brekkunum! Sem betur fer var þetta mest niður í móti og okkur létti heldur þegar við sáum lestina í fjarska hinum megin í dalnum, mér að minnsta kosti. Þegar við komum á lestarstöðina var þar hellingur af fólki, en engin lest, heppnin hafði verið með okkur!
Lestarferðin tók mest allan daginn um afskekkt héruð með miklum breytinugum á landslagi, allt frá stórbrotnum gilum, þurru landslagi með lauflausum trjáum, sléttum með kaktusskógum og loks ræktuðu landi. Þegar við komum til Los Mochis seint um kvöldið ákváðum við að taka leigubíl að hafnarbænum Topolobampo.
Daginn eftir löbbuðum við spotta um þorpið, en ákváðum síðan að drífa okkur á ströndina Playa Maviri. Eftir nokkra stund þar ákváðum við að labba eftir standlengjunni og þar fengum við skemmtilegt tækifæri til að taka myndir af ýmsum fuglum, meðal annars pelíkönum. Þá fundum við háar, sérkennilegar sandöldur þar sem við slöppuðum af, horfðum á landslagið og fífluðumst aðeins í sandinum og sjónum þangað til að það var kominn tími til að drífa sig á flugvöllinn í Mochis og halda aftur til Mexíkóborgar.
12. apríl á því herrans ári 2006
Myndavesen
Kominn aftur til Mexíkóborgar. Búinn að skrifa tvær ferðasögur sem birtast hérna á næstunni. Vandamálið er að ég á eftir að koma myndunum inn og vil helst setja þær inn í réttri röð, þess vegna bíða þær aðeins. Helgin var mjög góð.
Kominn inn á fjölskyldu, nú hefur það hins vegar breyst að ég elda fyrir mig sjálfan. Nokkuð sem ég hef eiginlega ekki gert síðan í október á síðasta ári, skyldi ég vera búinn að gleyma því? Alla vega búinn að fara í Wallmart og versla inn og á markaðinn til að kaupa ávexti. Það minnti mig á hvað verðlagið á ávöxtum heima er ferlegt (varla hægt að segja fáránlegt, er það?). Keypti 3 epli, kíló af jarðarberjum, kíló af vínberjum, 5 banana og kíló af gulrótum (grænmeti, ég veit) á svipuðu verði og litla öskju af jarðarberjum.
Spænskan er að gera mig gráhærðan. Það tala allir alltof hratt og ein skýringin á því að mér finnst ég ekki skilja neitt stundum sú að í orðabókinni minni er alveg hellingur af einhverjum "(Mex)" merkingum! Þetta er bara allt annað tungumál!
04. apríl á því herrans ári 2006
Mexíkóborg
Í gær skoðaði ég forsetahöllina sem er við Zókóla hér í Mexíkóborg, en það er næststærsta torg í heimi á eftir rauða torginu í Moskvu. Í forsetahöllinni er helst að skoða veggmálverk eftir Diego Rivera (kallinn hennar Fridu Kaohla fyrir ykkur sem munið eftir myndinni um hana Fridu með ástinni minni henni Selmu Hayek). Verkið er alveg magnað, en í verkinu er saga Mexíkó og margar þjóðþekktar persónur koma fyrir. Þarna er eru lifnaðarhættir Aztekanna sýndir og sagan síðan rakin allt frá því að Spánverjar komu hingað á landafundatímum, byltingar, stríð, verkföll og andi hvers tíma og persónur eins og Benito Juarez og Hidalgo að sjálfsögðu á sínum stað.
Saga Fridu og Diego Rivera er mjög athyglisverð, einkum það hvernig þeim tókst á einhvern hátt að viðhalda allsérstöku sambandi og hjónabandi. Verk Fridu eru líka mögnuð. Diego var samtímamaður, en Frida er þekktari fyrir verk sín í dag, enda birtir hún þjáningar sínar og erfiðleika á einkar hreinskilinn hátt. Nokkuð ljóst að ég þarf að kynna mér verk hennar nánar.
Síðan skoðaði ég kirkjuna við aðaltorgið og þar á eftir fór ég upp í Torre Latino, háan útvarpsturn með útsýni yfir alla borgina. Það er erfitt að lýsa því hvernig útsýnið var, byggð hvert sem augað eygði og fjöll í fjarska sem ramma þennan hálandadal inn.
Í dag er ég svo búinn að skoða Templo Mayor, sem er að finna alveg við torgið í miðpunkti borgarinnar. Þetta hof byggðu Aztekanir í því sem einu sinni var eyja í frjósömum dal. Þeir völdu þennan stað þar sem að þeir sáu örn borða slöngu og tóku það sem tákn og kölluðu borgina Technotitlan (eða eitthvað svoleiðis). Athyglisverðast er að þeir voru í stöðugri baráttu við flóð og jarðskjálfta, hofinu þurfu stöðugt að viðhalda. Það gerðu þeir með því að byggja stöðugt ný höf utan um og ofan á þeim fyrri. Þarna voru s.s. 7 hof byggð hvert ofan á öðru á ekki lengri tíma en um 200 árum. Fyrir þá sem skoða rústirnar er erfitt að átta sig á þeim þar sem í raun sjást öll lögin frá II til VII. Við rústirnar er svo safn þar sem má sjá líkan af hofinu og þessari borg og ýmsa hluti sem hafa fundist þar og í nágrenninu.
03. apríl á því herrans ári 2006
Land bjöllunnar
Stuttur pistill, smá slysni hjá mér og allt þurrkaðist út, hef ekki tíma til að skrifa allt upp á nýtt.
Kom á laugardalinn til Mexíkóborgar. Gisti hjá Mexíkóskri fjölskyldu sem ég kynntist í Kostaríka og ekki annað hægt að segja en lifi eins og blóm í eggi, það er allt gert til að auðvelda tilvist mína. Einhvers staðar las ég að það væri gott að komast inn undir hjá Mexíkóskri fjölskyldu og ég tel mig hafa staðfest það.
Er að fara í ferðalag til Chihuahua (tsíu-hva-hva) á fimmtudaginn og svo lestarferð um stórbrotið landslag til Los Mochis um helgina. Mig dauðlangar að heimsækja Kúbu á næstunni og aldrei að vita hvort af því verður.
28. mars á því herrans ári 2006
Hús stjörnufræðingsins
Nú er ég kominn til San Cristobal de las Casas í Mexíkó. Verð að segja að allt virðist þróaðra í fljótu bragði hér í Mexíkó og jörðin ekki eins þurr og víða í Gvatemala.
Ég var búinn að ákveða að segja skilið við Xela í þessari viku, en eftir að ég kom úr El Mirador ferðinni ákvað ég að drífa í því og notaði gærdaginn til að pakka og undirbúa. Hingað kom ég í rútu eftir um 8 tíma ferðalag. Ég ætla að skoða mig aðeins um og slappa af áður en ég held áfram til Oaxaca (borið fram hvúa-ha-ka) áður en ég held áfram til Mexíkóborgar. Annað er óákveðið en hvað ég verð lengi í Mexíkóborg fer að miklu leyti eftir því hvernig borgin leggst í mig, en hún er alræmd fyrir mikin mannfjölda, mengun og glæpi, þar sem það síðastnefnda er þó samkvæmt einhverjum heimildum ekkert verri og jafnvel betri en í mörgum evrópskum og bandarískum borgum.
Ég var búinn að ákveða að segja skilið við Xela í þessari viku, en eftir að ég kom úr El Mirador ferðinni ákvað ég að drífa í því og notaði gærdaginn til að pakka og undirbúa. Hingað kom ég í rútu eftir um 8 tíma ferðalag. Ég ætla að skoða mig aðeins um og slappa af áður en ég held áfram til Oaxaca (borið fram hvúa-ha-ka) áður en ég held áfram til Mexíkóborgar. Annað er óákveðið en hvað ég verð lengi í Mexíkóborg fer að miklu leyti eftir því hvernig borgin leggst í mig, en hún er alræmd fyrir mikin mannfjölda, mengun og glæpi, þar sem það síðastnefnda er þó samkvæmt einhverjum heimildum ekkert verri og jafnvel betri en í mörgum evrópskum og bandarískum borgum.
Er að vinna í ferðasögunni frá El Mirador ferðinni, skelli henni inn þegar hún er fullkláruð. Myndin er úr ferðinni og sýnir vinnu fornleifafræðinga við hús stjörnufræðingsins við hofið La Tigre, en það er hið hæsta sem byggt hefur verið á tímum Maya eftir því sem vitað er.
16. mars á því herrans ári 2006
Þriggja daga gönguferð
Fór í magnaða ferð nú um helgina. Um var að ræða 3 daga gönguferð með sjálfboðaliðasamtökunum Quetzaltrekkers (ég var s.s. að styrkja góð málefni) frá Xela til Lago Atitlan.
Fyrsti dagurinn var eiginlega bara fjallganga, upp-upp-upp-niður-niður-niður. Gengið var í fjallendi í skógi vöxnu umhverfi, þar til komið var upp, þá var gengið um engi og maísakra og milli lítilla Mayaþorpa. Börnin komu öll hlaupandi til okkar og vildu heilsa okkur og sum vildu láta taka af sér myndir. Þeim fannst mjög spennandi að sjá sjálfa sig á skjá stafrænu myndavélanna, en engum datt í hug að biðja um að fá þær sendar til sín með tölvupósti. Kannski ekki svo skrítið m.t.t. þess að þau þekkja tæknina ekki og í sumum tilvikum tala takmarkaða eða enga spænsku (á þessu svæði tala Mayarnir K'iche). Seinni hluta dagsins birtist áfangastaðurinn, San Antonio við í fjarska neðan úr skóginum. Við tók 2 tíma ganga niður brattann og eftir vegi sem hlykkjaðist um dalverpið. Vegi með fíngerðu ljósbrúnu ryki, sem var oft 5 cm djúpt, þannig að manni fannst eins og maður gengi á fíngerðum, þurrum snjó. Þegar pickup bílarnir komu aðvífandi var hlaupið í skjól utan vegar.
Í San Anotonio komum við að farfuglaheimilinu, sem var ekkert annað álma með tug herbergja með flísalögðu skítugu gólfi og hrörlegum klósettum. Svefnpokinn og mottan kom því í góðar þarfir. Eftir að hafa farið í Maya-sauna bað í litlum moldarkofa með viðakolum í, var elduð súpa og pasta fyrir mannskapinn.
Þegar allir voru klárir var lagt af stað í um klukkutíma göngu meðfram þjóðveginum þar til komið var að grasbala efst upp á fjalli ofan við Lago Atitlan, þaðan sem mátti hafa gott útsýni yfir vatnið. Við gæddum okkur á grjónavellingi á meðan við biðum sólarupprásarinnar, sem var vægast sagt frábær. Glampinn af vatninu og skuggar eldfjallanna umhverfis, alveg sérstök stemming. Eftir það gengum við yfir að útsýnisstað á fjalli sem er að sjá eins og indjánaandlit, en þar reyndist ekki mikið útsýni vegna misturs. Við gengum eftir það niður töluvert mikinn bratta niður á hæð með krossi og síðan alla leið niður í fjöru í bænum San Juan.
Eftir kærkomið bað í vatninu sótti bátur okkur og sigldi með okkur til San Pedro hippabælinsins þar sem við snæddum hádegisverð. Síðan kom pickup og sótti okkur sem fórum aftur til Xela. Þetta var þriðja pickup ferðin mín síðan ég kom til Guatemala. Það er ekki hægt að segja að maður sé ekki að reyna að fitta inn!
Fyrsti dagurinn var eiginlega bara fjallganga, upp-upp-upp-niður-niður-niður. Gengið var í fjallendi í skógi vöxnu umhverfi, þar til komið var upp, þá var gengið um engi og maísakra og milli lítilla Mayaþorpa. Börnin komu öll hlaupandi til okkar og vildu heilsa okkur og sum vildu láta taka af sér myndir. Þeim fannst mjög spennandi að sjá sjálfa sig á skjá stafrænu myndavélanna, en engum datt í hug að biðja um að fá þær sendar til sín með tölvupósti. Kannski ekki svo skrítið m.t.t. þess að þau þekkja tæknina ekki og í sumum tilvikum tala takmarkaða eða enga spænsku (á þessu svæði tala Mayarnir K'iche). Seinni hluta dagsins birtist áfangastaðurinn, San Antonio við í fjarska neðan úr skóginum. Við tók 2 tíma ganga niður brattann og eftir vegi sem hlykkjaðist um dalverpið. Vegi með fíngerðu ljósbrúnu ryki, sem var oft 5 cm djúpt, þannig að manni fannst eins og maður gengi á fíngerðum, þurrum snjó. Þegar pickup bílarnir komu aðvífandi var hlaupið í skjól utan vegar.
Í San Anotonio komum við að farfuglaheimilinu, sem var ekkert annað álma með tug herbergja með flísalögðu skítugu gólfi og hrörlegum klósettum. Svefnpokinn og mottan kom því í góðar þarfir. Eftir að hafa farið í Maya-sauna bað í litlum moldarkofa með viðakolum í, var elduð súpa og pasta fyrir mannskapinn.
Annan daginn var meira svona upp og niður um fjalllendi og mátti sjá glitta í eldfjallaröðina við Lago Atitlan sem nálgaðist smátt og smátt. Eftir þennan göngudag, sem var nokkuð langur, komum við að Mayaþorpi þar sem Don Pedro tók á móti okkur og bauð okkur upp á sturtuaðstöðu, dýrindis kjúklingarétt og snyrtilegan sal, þar sem við fórum snemma í háttinn. Til viðbótar við motturnar sem við höfðum voru á staðnum bastmottur sem uku enn á svefnþægindin. Ekki var vanþörf á því að morguninn eftir vöknuðum við í náttmyrkrinu kl. 4:10 og héldum göngunni áfram.
Þegar allir voru klárir var lagt af stað í um klukkutíma göngu meðfram þjóðveginum þar til komið var að grasbala efst upp á fjalli ofan við Lago Atitlan, þaðan sem mátti hafa gott útsýni yfir vatnið. Við gæddum okkur á grjónavellingi á meðan við biðum sólarupprásarinnar, sem var vægast sagt frábær. Glampinn af vatninu og skuggar eldfjallanna umhverfis, alveg sérstök stemming. Eftir það gengum við yfir að útsýnisstað á fjalli sem er að sjá eins og indjánaandlit, en þar reyndist ekki mikið útsýni vegna misturs. Við gengum eftir það niður töluvert mikinn bratta niður á hæð með krossi og síðan alla leið niður í fjöru í bænum San Juan.
Eftir kærkomið bað í vatninu sótti bátur okkur og sigldi með okkur til San Pedro hippabælinsins þar sem við snæddum hádegisverð. Síðan kom pickup og sótti okkur sem fórum aftur til Xela. Þetta var þriðja pickup ferðin mín síðan ég kom til Guatemala. Það er ekki hægt að segja að maður sé ekki að reyna að fitta inn!
Á morgun tek ég mér vikufrí frá formlegu spænskunámi og fer ásamt tveimur öðrum ferðalöngum að skoða Mayarústirnar í Tikal og síðan í frumskógarferð í Péten til að skoða Mayarústirnar El Mirador, en þær eru rétt fyrir sunnan landamæri Mexíkó og eru talin hafa verið hæst allra Mayaborga, eða sem svarar 18 hæða húsum.
Reyni að skrifa eins og ég get, en skrifa varla mikið á meðan ég er í frumskóginum!
10. mars á því herrans ári 2006
Fullt tungl á Volcán Santa María
Lítið af mér að frétta. Spænskunámið gengur ágætlega, þó manni finnist það ganga oft hægt. Ég er alla vega farinn að nota viðtengingarhátt í tali þó ég þurfi að vanda mig til að tala rétt.
06. mars á því herrans ári 2006
Litir Maya
Lítið af frétta svo sem. Helgin nokkuð róleg, þar sem ég komst ekki með í fjallgöngu á hæsta tind Mið-Ameríku, Tajemulcu þessa helgina. Lét mér nægja rölt með skólanum á hæð hér í nágrennu. Svo var partý hjá sjálfboðaliðasamtökunum EntreMundos á laugardag, mikið fjör.
Sunnudagurinn fór í rabb og hangs í Parque Central. Undir lok dagsins var kristileg skrúðganga, fyrsta skrúðgangan af vikulegum skrúðgöngum fram að páskum.
02. mars á því herrans ári 2006
Kjötkveðjuhátíð
Fór á karnival í fyrrakvöld. Vorum 8 saman úr skólanum. Þetta var eiginlega stór útimarkaður, veit ekki alveg af hverju þetta er kallað karnival, líklega af því að aðrar kjötkveðjuhátíður eru í gangi. Og öskudagur var jú í gær!
Fyrir það fyrsta, mátti finna þarna pínulítið tívolí. Í öðru lagi er það til siðs að henda pappírssnjó (því sem þeir kalla confetti eða pica). Fjölskyldur fylla þurrkaða eggjaskurn með pappírstætlum. Krakkarnir fara svo með þetta á markaðinn og brjóta eggin á höfði fólks. Aðrir kaupa pappírinn í pokum.
Hins vegar eru fátæku krakkarnir (eða villingarnir) ekkert að standa í þessu, líka miklu ódýrara að koma með hveiti að heiman!
Við gringóarnir fengum líka að kenna fyrir því. Við keyptum að sjálfsögðu okkar skammt af pappír, svona rétt til að vera með. Eftir 10 mínútur vorum við búin að koma okkur í þá skemmtilegu aðstöðu að vera elt uppi af 25 manna her, stráklingum með fulla poka af hveiti sem sátu fyrir okkur nánast hvert sem við fórum. Niðurstaðan sést á meðfylgjandi mynd!
27. febrúar á því herrans ári 2006
Fótbolti og fleira
Um helgina var fótboltaleikur hér í Xela. Spilað var við lið frá Antigua. Ég verð að segja að það vantar meiri stemmningu á leikina heima. Kannski færi ég þá frekar á völlinn.
Hér er langtum meiri stemmning. Heilu blásarahljómssveitirnar voru mættar í stúkúna og allir með liðs- og bæjarsöngvana á hreinu. Allir með pappír (confetti) til að henda upp í loftið þegar liðið kom inn á völlinn, blys og flugelda sem notaður voru óspart fyrir leikinn, meðan á leik stóð, í hálfleik og eftir leik.
Svo heyrði maður ekkert annað en spænsk blótsyrði allan tímann, svo í sjálfu sér var þetta svona utankennslustofunám. Annars er þetta svo sem ekki flókið maður notar annað hvort orðið puta eða orðið mierda og bætir svo við eftir eigin höfði.
Ég hef aldrei áður séð áhorfendaskarann reyna svo vel að skemma athygli manns sem er við það að taka horn, það var gargað, hent dósum, skotið flugeldum og skvett vatni yfir greyið manninn!
Ofurhafrarnir frá Xela unnu sannfærandi sigur þrjú núll yfir aumingjunum frá Antigua í leik þar sem dómarinn veifaði gula spjaldinu svona 10 sinnum og því rauða tvisvar sinnum!
Annars var þetta bara svo afslappelsishelgi. Sól, lestur og Hjörtu spiluð. Kíkt á indverskan veitingastað. Skólafélagar mínir hafa verið heldur duglegri en ég að prófa matsölustaði bæjarins, sem segir manni bara eitt: maturinn heima hjá þeim hlýtur að vera slappur!
23. febrúar á því herrans ári 2006
San Andreas de Xepul
Á þriðjudaginn fór ég með skólanum í skoðunarferð í nágrannaþorp. Þar mátti sjá kaþólska kirkju sem hafði orðið fyrir áhrifum Mayanna. Hún er mjög skrautlega máluð (þyrfti að setja inn myndirnar). Einnig heimsóttum við hús eitt með líkneski af San Simon (sams konar og í Zunil). Til upprifjunar er það líkneski sem menn biðja til og veita fórnir í formi vínanda og sígaretta, ef heilagur Símon tekur við fórninni fá menn það sem þeir biðja um (ást, peninga, heilsu, ...)+
Ég veit ekki hvað ég át en ég þurfti endilega að fá í magann og í fyrrinótt og lá mest allan daginn í gær. Fór svo um kvöldmatarleytið beint á McDonalds og fékk mér borgara. Það var annað hvort að duga eða drepast. Ég fékk þá orku sem ég þurfti og leið betur á eftir.
Verst hvað ég á eftir að flytja margar myndir yfir á vefinn, tekur alltof langan tíma og ekki alls staðar hægt :-(
20. febrúar á því herrans ári 2006
San Pedro de Lago Atitlan
Um helgina fór ég í ferð með 11 Gvatemölum til San Pedro við vatnið Lago Atitlan, sem er umkringt 7 eldfjöllum og þykir víst einhver fallegasti staður í heimi (það segja heimanmenn að sjálfsögðu).
Gistum þarna á ágætis hóteli, fórum á hestbak og á kajak.
San Pedro er skemmtilegur hippabær, þó nokkuð af túristum þarna og létt og þægilegt andrúmsloftið. Þarna er mjög fallegt, ekki annað hægt að segja. Ég væri svo sem ekkert hissa ef menn reyktu eitthvað annað en sígarettur þarna og það jafnvel í miklu mæli.
Ferðaþreytan hefur haft sitt að segja því ég steinsofnaði klukkan 9 í gærkvöldi og svaf til 6 í morgun :-)
17. febrúar á því herrans ári 2006
Nætur og dagar
Svona rétt til að undirstrika það, af því að mér finnst mér ég hafa haft alltof lítinn tíma til að tjá mig hérna á netinu undanfarið, þá hef ég það alveg stórfínt og jafnvel aðeins betur en það.
Það er óþarfi að taka það fram að eftir að ég skipti um skóla, jókst félagslífið hjá mér til muna. Um leið skipti ég um fjölskyldu og sú sem ég er hjá núna er stórfín. Þetta eru hjón með 5 ára dóttur og 7 ára son sem eru alveg stórskemmtileg og vel uppalin börn. Amman býr líka á heimilinu og ég er með sérherbergi með baðherbergi innaf. Herbergið er að vísu ekki mjög stórt en engu að síður gott. Fjölskyldan er líka mjög almennileg og ég fæ nóg og gott að borða.
Xela er skemmtilegur bær að mörgu leyti. Það er töluvert minna rusl hérna en í San José, húsin eru lágreist, einnar til tveggja hæða og götur oftast nær mjóar einstefnugötur með götusteinum. Hér er mjög fallegt torg, sem er nýuppgert og nokkrar fallegar byggingar og kirkjur, en almennt séð eru húsin ekkert sérstaklega falleg á að líta utan frá, enda stundum bara um múrvegg og hlið að ræða.
Göturnar þaktar þurru ryki sem þyrlast upp í minnsta vindi. Hitastigið hér fer sjaldan upp fyrir 23°C allt árið um kring, en oftast sér maður tærbláan heiðskýran himininn og sólin getur virkað nokkuð sterk. Morgnar og kvöld eru oft köld og oft er mun kaldara í húsakynnum þegar hlýtt er úti. Flíspeysan kemur manni því oft til góða og á kvöldin leggst maður til svefns undir nokkrum lögum af teppum.
Það er margt áhugavert að skoða hér í nágrenninu, náttúran, bæirnar og mannfólkið. Maður verður þó nokkuð mikið var við fátækt þegar maður kemur út fyrir borgina, en samt virðist allt þetta fólk vera mjög nægjusamt og sátt við lífið. Hér tekur maður líka eftir því hvað fólk er áberandi kurteist og almennilegt.
Xela er svona suðupottur spænskunema og sjálfboðaliða. Hingað koma sjálfboðaliðar til að aðstoða fjölskyldur við húsbyggingar (Habitat for Humanity) eða annars til að veita samfélaginu ýmiss konar hjálp. Það er rétt að benda þeim sem vilja taka spænskunám sitt alvarlega að koma hingað til Xela ætli þeir á annað borð til Guatemala. Annar vinsæll bær fyrir spænskunema, Antigua, nálægt Ciuadad Guatemala er mikill túristabær og þangað koma nemarnir bara til að skemmta sér og djamma á hverju kvöldi, en eru lítið að spá í náminu. Antigua er mjög fallegur bær og þangað flæða ferðamennirnir. Það er því óþarfi að taka það fram að sá bær er líka nokkuð dýrari.
Í dag fór ég í skoðunarferð með kennara mínum til San Fransisco el Alto, þar sem er heljarstór markaður alla föstudaga. Þar er víst næststærsti markaður með heimilisdýr í Mið-Ameríku (næst á eftir markaði í Nikaragúa). Þarna mátti líka kaupa hvað sem er: húsgögn, ávexti, grænmeti, kjöt, klæðastranga, dúka og Guð má vita hvað.
Ég held ég sé orðinn meistari laumumyndanna; Mayarnir eru ekkert sérstaklega hrifnir af því að verið sé að taka mynd af þeim svo ég smelli bara af með myndavélina um hálsinn. Tek eitthvað af himnamyndum og skómyndum, en æfingin skapar meistarann!
Eitt nokkuð athyglisvert er að í fyrradag birtist þriðji íslendingurinn í skólanum á rúmum mánuði, sem er ekki merkilegt nema fyrir þær sakir að þetta eru einu íslendingarnir í 15 ára sögu skólans. Ég fæ þann heiður á morgun að mála íslenska fánann á veggi skólans (síðan er það venja að menn skilja eftir sig lófafar á veggnum þegar þeir hætta).
Þannig að ég sem fór til Mið-Ameríku til að þurfa helst bara að tala spænsku, er allt í einu farinn að tala íslensku á fullu. Kannski eins gott, annars aldrei að vita nema að maður gleymi því ástkæra ylhýra!
16. febrúar á því herrans ári 2006
Urð og grjót
Fór í ferð með sjálfboðaliðasamtökunum Quetzaltrekkers í gærkvöld. Þemað var ganga á fullu tungli á Volcan Santa María, sem er hér í næsta nágrenni. Með í för voru um 30 manns. Ég verð að segja að það er nokkuð sérstakt að ganga á fjall í myrkri, varla hægt að segja að það hafi flýtt fyrir, ég tala nú ekki um þegar ljóssins naut ekki við, enda gengið í skógi upp allt fjallið. Gangan tók um fjóran og hálfan tíma upp fjall sem er eins og keila í laginu og upp þó nokkurn bratta. Ekki ósvipað því að maður gengi upp mesta brattann á Keili, ekki í ca. 10 mínútur heldur í svona 3 tíma.
Við vorum komin upp eftir rétt fyrir kl. 6 um morguninn í tíma til að fylgjast með sólarupprásinni sem var ansi mögnuð. Þarna uppi vorum við í rúma 2 tíma og fylgdum meðal annars með eldgosi í Santamariachiquita, sem er gælunafn á gíg sem er utan í fjallinu.
Eftir einn mjólkurhristing var farið heim og sofið í 6 tíma í dag. Skrópað í skólanum í dag.
Ég er eitthvað í brasi við að koma myndunum mínum á netið, en það ætti að fara að koma.
15. febrúar á því herrans ári 2006
Róleg helgi
Það varð ekkert úr fjallgöngu á Volcán Santa María þessa helgi. Var hringt í mig á laugardagsmorgun og þar sem einn félaganna lenti í árekstri var ákveðið að blása ferðina af. Í staðinn lá í í sólbaði og stúderaði og gerði tilraun til að sjá "Tú mamá también" í míníbíó en það var orðið fullt þegar við komum þ.a. í staðinn fórum við og fengum okkur rauðvín og te við torgið í kuldanum.
Það er ganga á Volcán Santa María í nótt á fullu tungli og ég er alvarlega að spá í að fara. Það þýðir hins vegar að ég missi af hluta námsins í fyrramálið og verð væntanlega eitthvað framlágur.
Af gefnu tilefni verð ég að geta þess að ég var ekki á flakki í El Salvador og er ekkert á leiðinn þangað í bráð. Er búinn að skoða flugvöllinn og veit ekki til þess að það sé neitt sérstakt að skoða þar (er alla vega ekki búinn að kynna mér það ennþá).
10. febrúar á því herrans ári 2006
Stytta
Lítið af mér að frétta. Nóg að gera í skólanum, bæði í náminu og félagslífinu. Stefni á fjallgöngu um helgina. Búinn að fara í sánabað í vikunni og skoða bæinn Zunil, þar sem er falleg kirkja og hús þar sem má finna dýrlinginn San Símon. Heimamenn hella víni upp í dúkkuna og gefa henni að reykja, biðja bænirnar sína fyrir framan hann og kveikja á kertum. Smá svona fjölkynngd kaþólska, eitthvað svipað og ég sá á Spáni einhvern tíma. Menn biðja um betri heilsu, betra líf og þar fram eftir götunum. Ef heilagur Símon tekur við fórninni, þ.e. víninu eða rettunum fá menn það sem þeir biðja um.
06. febrúar á því herrans ári 2006
Strandferð
Jæja, þá er komið sunnudagskvöld og búin að vera ágætisvika hjá mér. Fór í Salsatíma á miðvikudaginn og kom sjálfum mér nokkuð á óvart, ég hlýt að hafa lært þessa blessuðu snúnina einhvern tíma áður. Er samt langt frá því að vera lipur en ekki annað hægt að gera í því en að bæta sig.
Maturinn á heimilinu þar sem ég bjó var svona frekar dapur, ekki bara óspennandi (maður er ekki vanur að borða kornflex með mjólk úr mjólkurdufti). Það sem var þó mest pirrandi hve naumt var skammtað, miðað við skólann sem ég var í (sem er í raun inni á heimili) var um allt annað að ræða. Í nýja skólanum Sakribal óskaði ég sérstaklega eftir því að vera hjá fjölskyldu þar sem ég fengi eitthvað kjöt.
Á föstudaginn var matur í skólanum og aðeins kíkt á diskó um kvöldið og nú um helgina héldum við sjö krakkar (erum við það ekki?) á ströndina í Chimbogo. Næturgistingin á hótelinu var innan við 350 ÍSK á manninn sem var nokkru minna en rækjurétturinn sem ég fékk um kvöldið, sem verður að teljast dýr.
Það verður einhver smá bið á því að ég skelli inn nýjum myndum í bili, á efir að koma myndunum á netið.
01. febrúar á því herrans ári 2006
Xela
Þá er ég kominn til Quetzaltenangi í Guatemala. Borgin er vestarlega í landinu, um 150 km frá landamærum Mexíkó og er upp í 2200 metra hæð (loks komst upp fyrir Hvannadalshnjúk), þ.a. hér getur verið nokkuð kalt á morgnana eða allt niður í 10 gráður.
Kom til Guatemalaborgar á föstudaginn og tók svo lúxusrútuna til Xela á laugardaginn. Þegar hingað kom tók vinkona vinkonu minnar á móti mér. Sú hin sama átti að kenna mér spænsku í besta skólanum í Xela sem reyndist svo ekki vera besti skólinn (vinkona að gera annarri vinkonu greiða eins og mér var reyndar orðið ljós áður en ég kom). En ég er rólyndismaður og er ekkert að pirra mig á svona smámunum. Það var búið að redda mér fjölskyldu að búa hjá og skóla alveg rétt hjá.
Á sunnudaginn var mér boðið til kirkju. Ég var ekkert að hafa fyrir því að spyrja hvernig kirkju. Sóttur af mömmunni og systurinni og þegar þangað var komið sat vinkonan bakvið trommusett upp á sviði. Kirkjan reyndist evangelísk, en hér í Xela a.m.k. er sú kirkja á svipuðu formi og Krossinn heima. Þetta var því mín fyrsta hallelújasamkoma á ævinni. Eftir þetta var mér boðið í afmæli, þar sem saman voru komnir vinir og fjölskylda. Þetta var vægast sagt skemmtilegt og í eina skiptið sem ég hef fengið almennilega að borða.
Eftir skóla í gær fór ég að skoða aðra skóla, því ég vil vera í aðeins stærri skóla og datt niður á einn sem ég bókaði mig í. Ég mun byrja í þeim skóla næsta mánudag, en fór með skólanum í dag í gönguferð í nágrannaþorp. Þar var sundlaug, en ekkert vatn svo planið breyttist örlítið og var bara spjallað í staðinn. Hefði verið gott að komast í sund af því að það var skrúfað fyrir vatnið í hverfinu mínu og verður lokað fyrir vatnið í dag og á morgun.
Þetta lítur mjög vel út, er búinn að kynnast svona fimmtíu manns á þremur dögum, svo manni á ábyggilega ekki eftir að leiðast hérna. Hérna er mikið af ameríku- og evrópubúum í spænskunámið og sjálfboðastörfum.
Þetta voru nýjustu fréttirnar á hraðsuðuskeytaformi.
27. janúar á því herrans ári 2006
Eplið kvatt
Búið að vera reglulega fínt hérna í Nýju Jórvík. Búinn að hitta tvo félaga og skoða bæði Museum of Modern Arts (MoMA) og Metropolitan Museum of Arts (MET). Búinn að taka hátt í 300 myndir, langflestar í söfnunum en ég má víst ekki birta þær á netinu svo þið fáið ekki að sjá þær :-(
Það er sérstök stemmning að vera í NYC, þrátt fyrir háhýsin og fólksmergðina er eitthvað við borgina. Það er alla vega hægt að segja að það sé líf og fjör og arkitektúrinn spillir alls ekki fyrir. Ég fell bara þó nokkuð vel inn í fjöldann, enda annar hver maður (konur eru líka menn) er í North Face úlpu eða jakka.
Vakna eldsnemma í fyrramálið til að fljúga til Gvatemala, verð kominn til Xela á laugardaginn. Xela er víst bækistöð fyrir hjólreiðatúra og göngufólk svo að mér á ekki að þurfa að leiðast þarna. Hin sportin mín tvö verða þó að sitja á hakanum af augljósum ástæðum: Snjór á mjög erfitt uppdráttar þarna og það er um eins og hálfs tíma akstur að Kyrrahafinu!
Viðbót 27. jan.: Eini ókosturinn við NYC er hvað verðlagid er hátt þar. Við félagarnir köllum 20 dollara seðilinn Yuppie Food Stamp, það er nánast sama hvað maður verslar alltaf þarf maður að draga upp einn síikan.
24. janúar á því herrans ári 2006
Stóre eplið
Það var heljarmikil snjókoma í Peabody í morgun þegar ég lagði af stað í áttina að miðborg Boston. Leigubíllinn skautaði um götur, en bílstjórinn var greinilega öllu vanur.
Rútuferðin til Nýju Jórvíkur var þægileg og tíðindalítil, nema hvað ég vaknaði af værum blundi við það að rútan var stopp og lögreglubíll á fullum blikkandi ljósum fyrir framan. Vegalögregluþjóninn stóð í gættinni á rútunni og spurði rútubílstjórann hvað væri eiginlega að, hafði líklega tekið eftir undarlegu háttalagi rútunnar. Bílstjórinn svaraði: "It has something to do with the suspension. But it seems to drive fine! I am sure we can make it all the way!". Lögregluþjónninn sér að greinilega ekki er mikið vandamál á ferðinni og svarar því "Sorry about the disruptance" og kveður. Þetta getur varla hafa verið mikið mál. Einhvern veginn fannst mér þó rútan alltaf taka einhver köst við að keyra yfir ójöfnur á hraðbrautinni og fór það í aukana eftir því sem leið á ferðina. Ábyggilega tóm ímyndun í mér.
Hér í Stóra eplinu verð ég út vikuna og ætla að reyna að skoða meira heldur en í tveimur síðustu heimsóknum (sem voru reyndar styttri). En ef ég þekki mig rétt þá verð ég bara að dúlla mér í Miðgarði. Annars byrjar þetta ágætlega, alla vega komst ég í voðalega furðulegt skap og er búin að gera at í búðarfólki og er búinn að taka ljósmyndaæði í ljósadýrðinni í kringum Tímatorg og í búðinni Leikföng'rum við sem er alveg geggjuð búð. Ég fór ekki inn til að kaupa neitt, bara til að dást að dýrðinni. Ég er um það bil að verða búinn að skella einhverjum myndum inn á Flickr. Njótið!
Rútuferðin til Nýju Jórvíkur var þægileg og tíðindalítil, nema hvað ég vaknaði af værum blundi við það að rútan var stopp og lögreglubíll á fullum blikkandi ljósum fyrir framan. Vegalögregluþjóninn stóð í gættinni á rútunni og spurði rútubílstjórann hvað væri eiginlega að, hafði líklega tekið eftir undarlegu háttalagi rútunnar. Bílstjórinn svaraði: "It has something to do with the suspension. But it seems to drive fine! I am sure we can make it all the way!". Lögregluþjónninn sér að greinilega ekki er mikið vandamál á ferðinni og svarar því "Sorry about the disruptance" og kveður. Þetta getur varla hafa verið mikið mál. Einhvern veginn fannst mér þó rútan alltaf taka einhver köst við að keyra yfir ójöfnur á hraðbrautinni og fór það í aukana eftir því sem leið á ferðina. Ábyggilega tóm ímyndun í mér.
Hér í Stóra eplinu verð ég út vikuna og ætla að reyna að skoða meira heldur en í tveimur síðustu heimsóknum (sem voru reyndar styttri). En ef ég þekki mig rétt þá verð ég bara að dúlla mér í Miðgarði. Annars byrjar þetta ágætlega, alla vega komst ég í voðalega furðulegt skap og er búin að gera at í búðarfólki og er búinn að taka ljósmyndaæði í ljósadýrðinni í kringum Tímatorg og í búðinni Leikföng'rum við sem er alveg geggjuð búð. Ég fór ekki inn til að kaupa neitt, bara til að dást að dýrðinni. Ég er um það bil að verða búinn að skella einhverjum myndum inn á Flickr. Njótið!
01. janúar á því herrans ári 2006
Nýjárskveðja
Gleðilegt nýtt ár öllsömul og takk fyrir þau gömlu.
Síðasta ár var mjög viðburðarríkt og kannski mjög merkilegt fyrir þær sakir að ég ákvað að leggja land undir fót og nema land í Ameríku. Nú er ég búinn að nema spænsku í 8 vikur og verð að segja að það hafi gengið framar vonum. A.m.k. er ég farinn að skilja alveg helling og farinn að láta út úr mér heilu ræðurnar um trúmál og fleira þannig að ég skilst. Auðvitað vantar mig meiri æfingu í að tala rétt og þarf að taka nokkrar vikur í viðbót til að klára málfræðinu áður en ég get farið að einbeita mér að því að auka við orðaforðann og tileinka mér orðtök og málvenjur. En það er náttúrulega lengra ferli.
Það er vissulega skrýtin en samt að mörgu leyti þægileg tilfinning að vera búinn að selja kofann ofan af sér og að vera á faraldsfæti. Maður finnur samt að maður þarf að hafa félaga í kringum sig og því er kannski ekki svo sniðugt að vera sífellt á stöðugu flakki. Einhvers staðar þarf maður að setja niður hattinn sinn og þar á maður heima, eins og segir í textanum.
Næstu mánuðir eru ómótaðir. Býst þó fastlega við að ég haldi áfram spænskunámi í Gvatemala í þessum mánuði. Mig langar að kíkja á Mexíkó, ég á boð til Kolumbíu í mars og fjölskylda mín er væntanleg að hitta mig á einhverjum stað í apríl. Mig langar líka að heimsækja Perú, Ekvador, Chile, Bolivíu, Venesúela og Argentínu. Líður samt eins og þetta sé allt of mikill þeytingur og eins líklegt að þetta eigi eftir að verða allt öðru vísi. Ég held mig því áfram við fyrri plön mín að plana sem minnst fram í tímann og láta tímann leiða þetta í ljós.
Það er gott að eiga góða að. Fjölskyldu og vini sem hafa hvatt mann áfram í þessu ævintýri mínu. Það er ekki laust við að stundum hafi maður saknað góðu stundanna á Íslandi. Fyrir utan samverunnar með fjölskyldunni sakna ég þess að fara út í hreina ferska loftið heima, skreppa út fyrir bæinn til þess að rölta um í náttúrunni og tala við vini og félaga um heima og geima. Það sem ég sakna síst er samkeppnin um pallbílinn, tjaldvagninn og sumarhúsið, jólastressið og þvaður og slúður í blöðunum um pólitík, fjármál og fræga fólkið.
Fyrir utan ákvörðunina að fara utan eru stærstu afrek mín á árinu ferðalag mitt með seglskútunni Svölu til Færeyja (blogg og myndir) sem var langan tíma í undirbúningi, það að pakka niður öllu dótinu mínu á tveimur mánuðum og verkefni sem ég vann að fyrir Bóksölu Stúdenta. Allt þetta og undirbúningurinn að þessu skaraðist að meiru eða minna leyti, sem sannaði fyrir sjálfum mér að ég get fengist við marga hluti á sama tíma (sem afsannar þá kenningu að ég sé karlmaður, eða hvað?). Ætli það megi ekki kalla það afrek líka, fremur en vitfirringu að hjóla Fimmvörðuhálsinn. Ég vil ekki hafa það á samviskunni að drepa einhvern svo ef einhver ætlar að gera það, í guðanna bænum farið varlega á leiðinni niður af hálsinum!
Ég hlakka mikið til að takast á við nýja hluti á þessu ári og held að þetta eigi eftir að vera mjög skemmtilegt ár. Ég leita þangað sem hugurinn ber mig.
Þakka móttökurnar á liðnu ári.
28. desember á því herrans ári 2005
Græn jól
Jólin voru fremur róleg að þessu sinni og lítið jólaleg. Ekki laust við að maður saknaði stemningarinnar heima; að kíkja í bæinn á Þorláksmessu og hitta alla vinina, borða jólamatinn með fjölskyldunni og dreypa á rauðvíninu meðan pakkarnir eru teknir upp.
Ég get samt varla sagt að ég sakni jólastressins og jólakaupaæðisins heima. Hér í San José var jólalegt um að litast fyrir jól og eiginlega hvít jól í miðbænum. Síðustu dagana fyrir jól kaupir fólk pappírsnjó (confetti) af götusölum og leikur sér að því að henda þessu yfir og á fólk sem það mætir. Þetta er einkar gaman hjá unglingunum og yngsta fullorðna fólkinu, sem skemmta sér hið mesta og nota þetta til að vekja athygli hjá hinum kyninu. Það skemmtilegast við þetta var að allir tóku þátt í þessu og enginn var að ergja sig yfir þessu. Litlu börnin sátu á öxlum foreldra sína og sáu um að strá yfir aðra, gamlir sem ungir skemmtu sér. Síðustu dagana fyrir jól voru torgin hvít af þessu, sem varð enn til að auka jólastemninguna. Áður en maður fór í háttinn varð maður að hrista þetta dót úr fötunum sínum til að losna við það.
Á aðfangadag svaf ég fram eftir og fékk svo Tamal í morgunmat (brauðdeig með kjúklingi, svínakjöti og grænmeti pakkað inn í pálmalauf) sem bragðaðist ágætlega. Skrapp á netkaffihúsið og eyddi svo deginum í að lesa (nokkuð sem ég hef gert allt of lítið af, nema að það tengist eitthvað spænskunáminu). Um kvöldið fékk ég svo svínakjöt með puru (chicharones) sem voru langt frá því að vera eins ljúffengar og heima, en í lagi þó.
Snemma morguninn eftir lagði ég af stað í ferð til Isla Tortuga, sem er á Kyrrahafsströndinni. Ekið var með rútu til bæjarins Punarenas og þar var tekin bátur til eyjarinnar, sem er örlítil eyja sem er eiginlega ekkert nema eitt stykki strönd með veitingastað og nauðsynlegri þjónustu. Fékk mér snemmbúna Piña Colada í tilefni dagsins um borð í bátnum. Borðuðum svo á fínu hlaðborði á ströndinni. Kynntist þarna mexíkóum sem ég eyddi mestum tímanum með. Náði mér þarna í smá roða í kinn og hendur. Maður er aldrei of var um sig, ég hélt að ég slyppi við að setja á mig sólaráburð þar til við kæmum á ströndina, en gleymdi því að þó maður sé hlémegin á bát gætir endurkastsins :-( En gerir ekkert til þó maður fái smá roða, hjá mér a.m.k. fæ ég alltaf roða áður en ég fæ lit og ætli það gildi ekki um fleiri Íslendinga! Maður var svo þreyttur og ánægður eftir skemmtilega ferð um kvöldið.
Það er mikið um hátíðir og fjör þessa dagana í San José. Í Zapote hverfinu stendur yfir hátíð frá því fyrir jól og fram til 2. janúar, þar sem meðal annars eru nautaöt. Í miðbæ San José í fyrradag var nokkurs konar hestasýning og í gær kjötkveðjuhátíð (carneval) með viðeigandi skrautbúningum, dönsum, undirspili og látalátum. Sýningin fer fram á götum á talsvert stóru svæði og mannfjöldinn er gríðarlegur.
Ég kíkti á tvö söfn sem rekin eru af Kostaríkabanka, gullsafnið og gjaldmiðlasafnið. Bæði söfnin mjög áhugaverð, gjaldmiðlasafnið með sögu gjaldmiðlanna í Kostaríka, allt frá kakóbaunum til þeirra gjaldmiðla sem við þekkjum í dag. Gullsafnið var með gullmunum frá tímum indjánanna og þar er sýnt m.a. hvaða aðferðir þeir notuðu til að búa til munina. Þarna sá ég töluvert fleiri gullmuni heldur en á safninu í Guatemala, þó að það safn hafi verið tilkomumeira að öðru leyti. Þarna var líka tímabundin sýning á grímum sem notaðar eru í hátíðum víða um Mið-Ameríku.
Hvað varðar nautaötin í Zapote má geta þess að þegar atvinnunautabanar (hér drepa þeir þó ekki nautin) eru ekki í hringnum má almenningur fara í hringinn og ergja nautið, sem eru þó sérstaklega valin, smærri og með minni horn, en þau eru þó engu að síður hættuleg. Menn þykja mjög hugdjarfir (og stundum heimskir) að þora að fara í hringinn. Árlega slasast einhverjir, jafnvel alvarlega, við það að nautið stingur þá eða kremur upp við vegg þegar þeir reyna að forða sér. Að sjálfsögðu komast heldur ekki allir upp með að lifa þetta af, en engu að síður finnst fólki gaman að horfa á þetta og reyna fyrir sér í þessu.
Nú er ég byrjaður að hugsa um hvert ég mun halda eftir Kostaríka, enda er dvöl mín hér farin að styttast í annan endann (þið megið giskið á hvern). Engin niðurstaða komin á það ennþá.
20. desember á því herrans ári 2005
Tortugero
Önnur frumskógarferð. Í þetta sinnið pakkaferð með leiðsögumanni. Keypti pakkann á föstudaginn ásamt hollenskum samstúdent. Sá tók einsdagstúr, en ég tveggja daga túrinn.
Lagt var af stað snemma á laugardagsmorgun. Eftir að búið var að fara hótelhringinn og sækja alla ferðalangana var haldið út úr bænum. Með í ferð voru auk okkar félaganna fjórir kanar, ein svissnesk og sex manna ísraelsk fjölskylda, sem þó var hálfamerísk enda hjónin búin að búa í sjö ár í kaliforníu.
Við byrjuðum á því að stoppa við kaffiekru og fengum þar fyrirlestur um kaffið og sögu þess í Kostaríka. Skemmst er frá því að segja að kaffi er upprunalega frá Eþíópíu, en þar sem kringum San José er hálendi eru þar kjöraðstæður fyrir kaffiframleiðslu framleiðir Kostaríka eitt besta kaffi í heimi. Kaffið er það sem gerði Kostaríka auðugra land en nágrannalöndin.
Eftir morgunverð var haldið áfram í austur í átt að Karabíska hafinu og keyrt í gegnum Braulio Carillo þjóðgarðinn. Vegurinn var ruddur árið 1969, en þá uppgötvaði ríkisstjórnin að um algjörlega ósnortinn skóg var að ræða og því var áætlað að leggja veginn í göng mest alla leiðina (ca. 30 km), en skorti til þess fé og því er einungis um hálfrar kílómetra "brú" fyrir dýralífið að ræða, sem tengir saman syðri og nyrðri hluta þjóðgarðsins.
Á láglendinu ókum við í gegnum bananaplantekrur, fyrst Chiquita og síðan Del Monte þar sem stoppað var og fylgst með flokkun, hreinsun og pökkun banana. Þarna sá ég stærstu bjöllu sem ég hef séð, um lófastóra og neytti kókossafa beint úr hnetunni og kom mér á óvart hvað hann smakkaðist vel án íbætiefna (t.d. sykurs). Þá var haldið áfram til Zagatela, þar sem hoppað var úr rútunni og um borð í bát.
Ísraelkanarnir hegðuðu sér alveg eins og kanar, virtust ekki hafa neinn tíma til að njóta ferðarinnar og spurðu í sífellu hvað rútu- og bátsferðin tæki langan tíma, hvað væri mikið eftir. Einn krakkinn sá bátinn hinum megin við ána og spurði forviða hvernig í ósköpunum við ættum að komast í bátinn. Eftir að hafa fengið að heyra að við ættum að synda spurði hann hvort að við fengjum sundföt! Sumir vilja ekki fara neitt nema notaðir sé rúllustigar!
Eftir að hafa skutlað okkur á gististaðurinn og í hádegismat vorum við sótt og farið með okkur í Tortugero þjóðgarðinn í gönguferð um skóginn. Þetta er s.k. bosque secondario þar sem þessi skógur hefur verið felldur og vaxið að nýju (er því í raun ekki frumskógur samkvæmt skilgreiningunni þó að hann þurfi ekkert endilega að líta öðru vísi út). Þarna skoðuðum við helling af plöntum, sáum m.a. hvaða pálma indjánarnir notuðu til að gera vatnsheld þök, hvaða plöntu má nota til að þurrka sér; hvar sem er og á öruggan og þægilegan máta ;-), hvaða plöntu þeir notuðu til að losna við kláða af völdum skordýrabita o.þ.h. Þarna sáum við eitt stykki loðna könguló (já, Tarantúlú), fullt af öpum og fuglum.
Eftir þessa ferð var okkur skutlað á gististaðinn aftur. Hópurinn var dreifður á mismunandi staði eftir því hvað hver hafði valið og ég var mjög feginn að svissneska pæjan var á sama gististað og við gátum því spjallað saman og borðað saman um kvöldið. Fyrir matinn fékk ég mér Piña Colada, enda ekki spurning um neitt annað þegar maður er staddur við Karabíska hafið, bæði ananasinn og kókosafinn geta varla verið betri, enda stóð drykkurinn alveg fyrir sínu.
Kl. 8 um morguninn vorum við sótt og farið með okkur í bátsferð, þar sem siglt var með okkur um kanalana. Við sáum fleiri apa, bæði þá með hvítu andlitin og öskurapana, sem hópurinn skemmti sér við að eiga samskipti við með því að kalla til þeirra á þeirra máli (eða það sem við héldum að væri þeirra mál) og þeir svöruðu. Einnig sáum við letidýr, komumst í námunda við skjaldbökur, Cayman (litla krókódíla), sáum stolt Iguana karldýr upp í tré. Það kom mér mest á óvar hvað Iguana eðlurnar voru stórar, þetta einn til einn og hálfur metri þær stærstu. Nú stendur yfir mökunartími þeirra. Karldýrin koma sér fyrir á áberandi stöðum hátt upp í tré og sýna stoltir rófuna á sér til merkis um það að þeir hafi komist af án þess að missa hana. Lítil forvitin skjaldbaka svamlaði í kringum bátinn. Þarna sá ég stærsta krókódíl sem ég hef nokkurn tíma séð, hann var að minnsta kosti 4 metra langur þar sem hann lá á bakkanum svona 15 metra frá okkur (þeir verða allt að sjö metra langir, alveg ótrúlegt).
Ég hefði viljað sjá risaskjaldböku, en sá enga. Heldur ekki nýfæddar skjaldbökur sem koma úr eggjum sínum og krafla sig eftir sandinum til sjávar. Til þess verð ég að koma aftur síðar (mig minnir að tíminn til þess sé júní-júlí á þessum slóðum, en annars staðar í Kostaríka á tímabilinu frá febrúar fram í maí).
Eftir hádegishlaðborð var farið aftur í bátasiglingu og við bættist einn farþegi, ein mexíkósk pjása. Ég hálfvorkenndi henni því að hún fékk ekki að sjá næstum því eins mikið og við, að hluta til vegna þess að við vorum ekki eins áhugasöm að spotta fleiri dýr og kannski ekki leiðsögumaðurinn heldur. Við fórum frá borði og löbbuðum í gegnum annan dimman skóg að þessu sinni var athyglisverðast að sjá stórar köngulær þar sem búkurinn var nánast eins og títuprjónshaus, en með örgranna 10 cm langa fætur. Baneitraðar greyin, en megna ekki að bíta gegnum mannshúðina og eru því okkur meinlausar. Mig var farið að langa að sjá gulu baneitruðu vinkonu mína frá því í Monteverde aftur (slönguna), en varð ekki af því að þessu sinni.
Að þessu loknu var haldið í bæinn aftur í einni striklotu. Ég var mjög ánægður með þessa ferð þó að mér finnist oft upplifunin betri að fara í ferðir án leiðsögumanna, þá fær maður líka heilmikinn fróðleik í svona ferð og heldur má ekki gleyma því að þarna sér maður væntanlega meira af plöntu- og dýralífi. Ágætt að fá svolítinn skammt af þessu og dúlla sér svo við að horfa á umhverfið úr hengirúmi þess á milli.
Tók fullt af myndum sem verða vonandi komnar inn fyrir jól á eftir myndunum frá Osa.
12. desember á því herrans ári 2005
Osa skaginn
Ég fór í hreint alveg frábæra ferð um helgina, besta ferð mín til þessa.
Hitti ameríska stelpu í Monteverde sem vinnur sem sjálfboðaliði á kakóbúgarði á Osa skaganum, sem er sunnarlega kyrrahafsmegin. Mig langaði til að gera eitthvað öðru víst en að fara á týpískan túristastað og tók því boði hennar um að kíkja suðureftir.
Á Osa skaganum er að finna eitt fjölskrúðugasta lífríki jarðar skv. National Geogtaphic sem þannig talar um Corcovado þjóðgarðinn (sem þekur tæpan helming skagans). Garðinum var að vísu lokað nú í um 10 daga til að rannsaka hvers vegna aparnir hafa tekið upp á því að deyja nýverið :-(
Ég flaug til Puerto Jimenez á laugardagsmorguninn. Þegar þangað var komið þurfti ég að bíða eftir rútunni í 3 tíma, en sem betur fer birtist sú ameríska fljótlega ásamt bóndanum til að sækja mig. Býlið Köbö farm er á 50 hektara svæði 25 km sunnan við Puerto Jimenez, af því er um helmingur frumskógur og helmingur ræktað land. (Köbö er nafn á indjánaþjóðflokki sem bjó á þessum slóðum, nafnið þýðir sueño eða draumur á íslensku)
Það eru 4 ung systkini sem reka búgarðinn með umhverfisvæna ræktun og ferðamennsku í huga. Þau keyptu búgarðinn fyrir 3 árum með það í huga að reka umvhverfisvæna ræktun. Fyrir ári síðan ákváðu þau að bjóða jafnframt upp á það að fólk gæti komið og gist hjá þeim og kynnt sér búgarðinn og það sem þau hafa fram að færa.
Ég fékk einnar og hálfrar klukkustundar fylgd um búgarðinn. Fyrst fékk ég að sjá kakótré í hefðbundinni rækt, þar sem blómin voru smituð, á einu og sama tré gat bæði verið að finna smituð og heilbrigð blóm. Síðan tók við labb um frumskóginn sem var alveg ótrúleg upplifun sem varla er hægt að lýsa. Náttúran er ólýsanleg, fjölbreytileiki gróðursins, allt þetta græna, súrefnið, ég veit ekki hvað! Þarna voru heilu mauranýlendurnar, froskar, fuglar, apar, íkornar og ég veit ekki hvað. Hljóðin í umhverfinu alveg mögnuð líka. Mjög langt síðan ég hef orðið fyrir svona mikilli upplifun!
Eftir þennan frumskóginn fórum við inn á akrana þar sem þau eru að gera sínar ræktunartilraunir. Ég verð að segja að ég dáist mjög að hugmyndum þeirra, sem byggja á því að í ræktuninni eigi að ríkja svipað jafnvægi lífríkis eins og í frumskóginum (meira um það síðar í vikunni).
Á laugardeginum fór ég síðan í göngutúr til Palo Seco. Þetta er svo lítill bær að ég fann hann ekki einu sinni á kortinu áður en ég fór af stað í helgarferðina. Í raun er ekki nema um korterslabb í bæinn og á leiðinni fór ég yfir brú sem var
orðin ónothæf fyrir bílaumferð og því var vað fyrir neðan hana. Bærinn var í raun byggður í kringum fótboltavöll, í honum stóðu tvær kirkjur (ein fyrir kaþólikka og ein fyrir mótmælendur), ein sjoppa, einn skóli og ca. 20 hús. Það var nú allt saman. Síðar um daginn fór ég með þeirri amerísku og kokknum að busla í ánni.
Ég var heppinn að því leytinu til að ferðamannatímabilið er rétt að byrja og þess vegna voru engir aðrir gestir þarna, ég var því mjög náið með allri fjölskyldunni sem gerði þetta mun skemmtilegra en ella. Þarna kom á laugardagskvöldið trukkur um langa leið með timbur og fleira efni, þar sem foreldrar systkinanna eru að flytja suður eftir og ætla annað hvort að setjast að hjá þeim og kaupa sér jörð nærri. Pabbinn ætlaði líka að koma, en komst ekki af því að ein kýrin þeirra var að bera í fyrsta skipti. Þarna fékk ég líka þann allrabesta mat ég hef fengið hérna í Kostaríka. Spurning um að krækja í kokkinn!
Ég tók fullt af myndum sem ég ætla að dunda mér að setja inn næstu daga.
Mæli með þessu stað fyrir alla sem hafa áhuga á náttúru og náttúruvernd og langar að prófa eitthvað nýtt. Eins og er þá er verðum mjög stillt í hóf á þessum stað, en hver veit hvað síðar verður.
06. desember á því herrans ári 2005
Gvate,Gvate! (seinni hluti)
Gvatemala (smellið til að sjá myndina stækkaða)
Sunnudagur rann upp. Ég var að fara til Antigua. Gaurinn á hótelinu sagði að það væri ekkert sniðugt að ætla sér að taka strætó úr miðbænum til Antigua, heldur ráðlagði mér heldur að taka hótelskutluna á flugvöllinn og taka rútu til Antigua þaðan. Skutlan kom og gæinn fór með mig út á flugvöll og sagðist ætla að koma mér í rútuna. Sagði mér að bíða við innganginn á meðan hann leitaði einhvern upp. Síðan horfði ég á gaurinn þramma fram og til baka, inn og út í svona korter þangað til hann loksins kom með einhvern og þá var mér tilkynnt að ég gæti fengið far með rútunni til Antigua. Eftir tvo tíma! Ég hélt nú ekki! Eftir að ég hafði sagt honum að ég vildi fara aftur upp á hótel og sjá um mig sjálfur, vildi hann endilega koma mér í leigubíl til Antigua og úr varð að ég tók leigubíl þangað fyrir 20 bandaríkjadali eftir smá prútt. Gaurinn fékk þjórféð sitt fyrir hjálpina og ég þeystist yfir fjall upp krókótta hraðbraut með leigubílstjóranum.
Í Antigua tók við mér allt annað en ég hafði áður séð í Mið-Ameríku. Þröng stræti með ávölum náttúrusteinum, lágreist hús í nýlendustíl og mjög fallegur bær. Þarna búa víst rúmlega 100.000 manns en maður varð alls ekkert var við stærðina (líklega sá maður ekki nema hluta bæjarins). Þarna er mjög huggulegur garður og torg í miðbænum með kirkju og öðrum byggingum umhverfis. Að sjá er að trúa og ég ætla ekki að fara mörgum lýsingarorðum um bæinn (myndir síðar í vikunni).
Eftir smá rabb við ungan amerískan bakara, sem var yfir sig hrifinn af Gvatemala og var á leiðinni að hefja viðskiptarekstur í Antigua eftir að hafa komið til Gvatemala fjórum sinnum á nokkrum árum (af skónum hans að dæma á hann varla fyrir brauði eða hann er jafnnýtinn og aðrir í þessari heimsálfu). Eftir samloku og ís rölti ég um garðinn, þá vindur sér upp að mér eldri maður og byrjar að leiðrétta spænskuna mína jafnharðan. Sá er spænskukennari og eftir smá rabb ákveðum við að fá okkur öl í nágrenninu. Sunnudagseftirmiðdagsölið sitt segir hann og sýnir af sér mikla kunnáttu (held hann hafi tekið flöskuna í tveimur sopum á meðan ég sötraði mitt öl).
Eftir á röltir hann með mér um bæinn og sýnir mér nokkrar kirkjur, elsta háskólann í Mið-Ameríku sem stofnaður var í Antigua 1676, de Universad San Carlos. Þegar ég segi honum að ég ætli að taka strætó til Gvatemalaborg, hristir hann höfuðið og sýnir mér strætó troðfullan af fólki keyra fram hjá. Síðan sýnir hann mér hvaðan strætó fer. Ég er ábyggilega með þeim allra fremstu í röðinni og veit ekki hvaðan á mér stendur veðrir þegar dyrnar opnast og svona 15 manns tekst að troða sér fram hjá mér. Karlinn sá þó til þess að ég fékk fremsta sætið og hann fékk sitt þjórfé fyrir túrinn og aðstoðina.
Ég sé ekki eftir að hafa tekið strætó. Þetta var einhver skemmtilegasta ferð sem ég hef farið lengi. Þegar við lögðum af stað var strætó orðinn vel fullur, þrír sátu nánast í bekkjum sem tóku tvo. Bílstjórinn hafði aðstoðarmann sem hafði margþætt hlutverk. Hann stóð í opnum dyrunum og gargaði á alla vegfarendur: "Gvate, Gvate!" til að gefa til kynna að þetta væri vagninn sem færi til Gvatemalaborgar. Markmiðið var greinilega að nýta vagninn sem best. Ef einhver gaf til kynna að hann vildi með gargaði hann á bílstjórann að stoppa, stökk af vagninum á ferð og ýtti farþegunum að og inn í vagninn. Sá um allt gengi hratt og vel fyrir sig, skipaði farþegunum að færa sig aftar í vagninn. Hann passaði líka upp á öryggi eldri farþega og kvenna með börn. Ef á þurfti að halda gaf hann aðvífandi umferð stefnumerki með handapati og ef umferð var ekki að gefa strætó forgang stökk hann af vagninum, tók sér stöðu á gatnamótunum og stýrði umferðinni þar til vagninn var kominn af stað. Þarna var greinilega um mikla samkeppni að ræða því að bílstjórinn var sigri hrósandi að komast fram úr öðrum vagni sem var á undan á sömu leið út úr Antigua. Svona var þetta alla leið til Gvatemalaborgar. Þetta var algjört bíó.
Það gerðist svo sem ekki mikið meira markvert þennan dag, en á mánudaginn lenti ég í smá töf á flugvellinum af því að þeir þurftu endilega að finna vasatólin mín í handfarangrinum (töng með vasahníf og einhverju fleiru saklausu dóti). Ég ætlaði að sleppa því að tékka inn farangur, svo ég þyrfti ekki að bíða á bandinu, en var búinn að gleyma þessum hlut sem slapp þó í handfarangri frá Kostaríka til Gvatemala. Smá sviti, smá hlaup en var aldrei í hættu að missa af flugvélinni. :-)
Gvate, Gvate! (fyrri hluti)
Það er eitthvað við Gvatemala sem heillar mig, hef ekki hugmynd hvað það er. Kannski það hafi verið að sjá hrein torg og götusópara að störfum, kannski var það kurteisi og vinalegheit íbúanna, veit það svei mér ekki.
Gvatemala er í stuttu máli land sem er örlítið stærra en Ísland og þar búa rúmlega 11 milljónir, þar af er um helmingur landanna af ættstofni Maya indjána, en afgangurinn s.k. Ladinos (sama og Mestísar annars staðar, þ.e. blanda indjána og hvítra manna, einkum Spánverja). Landið er á sunnanverðuð Yukatan skaganum og nær til stranda bæði Kyrrahafs- og Karabíahafsmegin (smá landræma) og á landamæri að Mexíkó, Belís, Honduras og El Salvador.
Þarna er tölvuvert mikið að sjá af menningu Maya í bæjum og margar rústir hofa. Ég þarf endilega að heimsækja þessar slóðir aftur síðar og gefa mér tíma til að skoða þetta betur.
Ég var lentur og kominn upp á hótel í Gvatemalaborg síðdegis á föstudaginn. Ákvað að taka því létt þann daginn, skoðaði mitt nánasta umhverfi og fékk mér góðan takó sem ég renndi niður með hinum ágæta, innlenda Gallo bjór (gallo þýðir hani). Á eftir kíkti ég á einn af morgun börum í næstu götu hótelið renndi niður nokkrum í viðbót og æfði mig í spænskunni. Hótelið er staðsett í Zona Vida sem er í Zona 10, sem er svona túristahverfi í Gvatemalaborg, þarna er allt mjög snyrtilegt og öruggt að vera.
Morguninn eftir lagði ég leið mína á háskólasvæði, þar sem eru tvö söfn. Fyrst skoðaði ég textílsafn, sem hafði að geyma myndir og handverk með mynstrum og efnum Mayanna, auk þess sem sýndar voru aðferðir og verkfæri við gerð fatnaðs þeirra og sýnd þróun fatnaðar þeirra og hvernig koma Evrópumanna hafði áhrif á bæði tísku, efni og aðferðir. Þetta safn fannst mér mjög áhugavert að mörgu leyti, ég efast ekki um kvenfólkið hefði ennþá meira gaman aö sjá þetta. Þarna var líka áhugavert tilkomumikið vatnslitamyndasafn með myndum eftir Carmen Petterssen (spænsk-ensk kona, sem giftist norðmanni og helgaði sig því að mála myndir af fólki í litríkum fatnaði Mayanna).
Hitt safnið var stórkostlegt. Þarna var um að ræða ýmsa muni Mayanna, þarna skoðaði ég stórkostlega skúlptúra, styttur, verkfæri, talna- og táknkerfi Mayanna, líkön af híbýlum og hofum þeirra. Magnaðast fannst mér að sjá greftrunarkrukkur sem Mayarnir notuðu. Þarna voru einnig munir frá tímum Spánverjanna, s.s. kórónur og kaþólsk líkneski.
Að þessari safnaskoðun lokinni nældi ég mér í leigubíl í miðbæinn til að skoða Miðgarð (Parque Central) og nágrenni. Á torginu úði og grúði af mannlífi, mikið af sölufólki, aðallega litlar indjánakonur með litskrúðuga klæðastranga í bunkun á höfðinu, einnig dúka og veggteppi. Inn á milli sölubásar með nokkrum borðum þar sem kjötréttir voru grillaðir á staðnum. Áberandi við torgið er höllin Palacio Nacional de la Cultura var byggð sem forsetahöll milli 1936 og 1943 og er blanda af spænskum endurreisnarstíl og nýklassík. Hún kostaði líf margra fanga sem unni við byggingu hennar (myndir í myndabloggi síðar í vikunni). Hún er í dag eingöngu safn. Þarna er líka kirkjan Catedral Metropolitana, sem lætur þó ekki mikið yfir sér. Öllu áhugaverðara var að skoða miðbæjarmarkaðinn fyrir aftan kirkjuna, en hann er niðurgrafinn á mörgum pöllum og er eins og völundarhús. Þarna fæst nánast allt sem manni getur dottið í hug, en mest áberandi var matvörumarkaðurinn, fatnaður og minjagripir. Einnig var þarna heljarstór jólamarkaður með alls kyns jóladót.
Áður en ég skellti mér upp á hótel aftur, fór ég bíó og horfði á Harry Potter og eldbikarinn á spænsku. Ég skildi ekki helminginn af því sem sagt var í myndinni og ég get ekki einvörðungu kennt um lélegum hljóðgæðum í myndinni. Myndin var líka óskýr og filman slitnaði í miðri mynd, nokkuð sem ég man ekki að hafa upplifað í mörg ár. Hvað get ég sagt, gæinn á hótelinu var búinn að segja mér að þetta væri ekki besta bíóð í bænum!
Meira á morgun um ferð mína til Antigua ...
01. desember á því herrans ári 2005
Guatemala
Jæja, þá er ég kominn með farmiðana til Guatemala í hendurnar. Nennti ekki að þvælast til Nigaragúa í rútu í sólarhring fram og til baka, bara til að endurnýja ferðamannaáritunina hér í Kostaríka.
Verð á hóteli í Guatemala borg í 3 nætur svo ég ætti að geta skoðað eitthvað. Óvíst hvað ég geri, en það er margt áhugavert í Guatemala sem getur verið að ég verði að bíða með að skoða, t.a.m. Mayarústirnar í Tikal. Antigua er nærri og sögð mjög falleg borg, svo líklega kíki ég þangað.
Annars kynntist ég afgreiðsluhraðanum hér í Kostaríka í vikunni. Var búinn að reka mig á að hér eru víða biðraðir, oft númerakerfi og setustofa fyrir gesti.
En ég þurfti að mæta 3 daga í röð til að fá miðana. Fyrsta daginn var búið að kynna fyrir mér pakkaferð til San Andrés (lítil eyja utan Kolumbíu með 5 hótelum, allt innifalið) og ég sá fyrir mér afslöppun á ströndinni með kokteil í annarri. Eftir að það varð ljóst að það var allt uppbókað út desember, voru mér birtir nokkrir kostir og ég fór heim að skoða þá og kom daginn eftir staðráðinn í að kaupa pakkaferð til Guatemala með einni nótt í Guatemala borg og 2 nóttum í Antigua. Flugið var bókað og ég greiddi inn. Í gær kom ég svo til að sækja miðana, en þá hafði komið í ljós að ekki var hægt að fá inni á hótelinu í Antigua. Það fór nokkur tími í þetta en að lokum fékk ég pakkann í hendurnar.
Auk þess pantaði ég flug til Puerto Jimenez (þeir sem vilja geta skoðað kortið í fyrri grein minni um Kostaríka, en þá er bærinn á Osa skaganum sunnarlega kyrrahafsmegin, þar sem Golfito flói er), en ég vona að flugmiðinn skili sér í póstinum til mín. Þarna ætla ég að kynna mér kakórækt um næstu helgi.
29. nóvember á því herrans ári 2005
Fiðrildi í borg og bý
Var að setja inn nýjar myndir í myndabloggið í tvo nýja flokka.
Dýralíf inniheldur nokkrar myndir af fiðrildum en Borg og bý myndir sem ég hef tekið San José, Herdedíu og Escazú.
Til að skoða allar myndirnar stórar er best að velja myndaalbúmið, smella á fyrstu myndina og velja síðan alltaf litlu myndina hægra megin til að sjá næstu mynd á eftir í tímaröð.
Ég læt fylgja viðbótartexta undir stóru myndunum.
Dýralíf inniheldur nokkrar myndir af fiðrildum en Borg og bý myndir sem ég hef tekið San José, Herdedíu og Escazú.
Til að skoða allar myndirnar stórar er best að velja myndaalbúmið, smella á fyrstu myndina og velja síðan alltaf litlu myndina hægra megin til að sjá næstu mynd á eftir í tímaröð.
Ég læt fylgja viðbótartexta undir stóru myndunum.
Helgin
Ég gerði heilmikið um helgina. Kíkti á bíó á föstudaginn og sá myndina Final Cut með Robert Williams. Mæli alveg með henni. Kíkti síðan á djammið í El Pueplo og dansaði og skrafaði við heimamenn.
Að sjálfsögðu svaf ég aðeins frameftir á laugardeginum (vanur að vakna kl. 6:30 alla morgna, ekki séns að
ég gerði það þennan morgun) og um kvöldið skellti ég mér í partý í líkamsræktarstöðinni minni, þar sem maður hélt áfram að æfa sig í spænskunni undir ísköldum bjór og kynna sér nýja dansa (í þetta sinnið Suco í framhaldi af Salsa og Merengue frá því kvöldið áður). Var ekki í neinu stuði til að djamma þetta kvöldið svo ég fór heim þegar partýið var búið.
Á sunndeginum skellti ég mér til Escazu eða Snobbhill eins og mætti kalla það. Þarna eru að því að sagt er fínustu og flottustu húsin, verslanirnar, mennta- og heilsukerfið. Bærinn skiptist reyndar í þrjá bæjarhluta. Ég tók strætó upp í San Antonio de Escazu og labbaði niður eftir niðrí neðsta bæjarhlutan San Rafael de Escazu. Ætli gangan hafi ekki tekið mig svona ca. 90 mínútur og þá var gott að skella í sig einni pizzu og einum ísköldum. Escazu er allt öðru vísi en San José, ekki jafnmikil læti og umferð og þarna er allt miklu snyrtilegra. Það er nefnilega mjög mikið rusl í San José (þó ég sé hættur að sjá það) og víggirt hús ekki í eins miklu mæli og í San José (þó þau megi sjá líka). Þarna koma nefnilega girt hverfi í staðinn :-) Ég gæti frekar hugsað mér að búa þarna en í San José, ef ég ætti að velja á milli þessara staða.
26. nóvember á því herrans ári 2005
Heimsótt lönd
Ég bjó til kort af þeim löndum sem ég hef heimsótt. Þau eru ekki ennþá skriðin yfir 30 eins og ég hélt. Það telst til tíðinda hér að fólk hafi heimsótt önnur lönd, hvað þá að kunna fleiri en 2 tungumál. Skv. skilgreiningu þeirra hér kann ég 5 tungumál (íslensku, ensku, spænsku, dönsku og þýsku). Ég tel ekki frönskuna sem ég lærði einn vetur með enda kann ég bara þessa klassísku línu sem allir kunna "Voulez vous couche/dance avec moi?" eða þessa setningu úr kennslubókinni minni gömlu sem vill ekki skilja við mig: "Le voiture est sur le parking". Hvoru tveggja mjög gagnlegar setningar ...
Hér er svo kortið, þið getið búið til ykkar eigið kort með því að smella á linkinn fyrir neðan.
create your own visited countries map
or vertaling Duits Nederlands
25. nóvember á því herrans ári 2005
Ferð fyrir áritun
Er að leita mér að ferð út úr Kostaríka um næstu helgi. Ferðamannaáritun íslendinga gildir bara í 30 daga einhverra hluta vegna, á meðan flestar Evrópuþjóður (þ.á.m. öll norðurlöndin), Bandaríkin og fleiri eru með gildistíma upp á 90 daga.
Planið var að fara til Nikaragúa fyrstu helgina í desember. Það má svo sem vel vera að ég geri það, en þegar það er spurning um að hossast í rútu í 10 tíma hvora leið eða að skjótast í heimsókn til Miami fyrir sama pening þá held ég að ég verði að skoða það betur. Get líka farið til Nigaragúa fyrir lítinn pening ef ég ferðast á eigin vegum.
24. nóvember á því herrans ári 2005
Gúrkutíð og þó
Svo sem ekki mikið af mér að frétta þessa dagana. Þó búinn að kaupa mér líkamsræktarkort, það er alla vega ein leið til að kynnast fleira fólki. Það er lítið af nemendum í skólanum þessa dagana (fjórir með mér frá því að ég kom), sem gerir það að verkum að ég er í einkatímum, sem er auðvitað alveg frábært, en á móti kemur að maður verður aðeins að hafa meira fyrir því að kynnast fólki.
Sem betur fer er fólk hér vinalegt og auðvelt að spjalla við fólk út á götu, í strætó og annars staðar. Verst hvað spænskan er ennþá óþjál, en ef maður opnaði munninn bara til að segja eitthvað á kórréttri spænsku, þá myndi maður sennilega aldrei opna munninn! Líka gaman að fá hrós frá fólki fyrir spænskuna. Þó svo að mér finnist ég ekki kunna neitt, þá er alveg ljóst að þetta skríður áfram. Hausinn náttúrulega alltaf stútfullur af nýjum hlutum. Ég er farinn að halda að það sé ekki til neitt reglulegt í spænsku, það virðast vera undantekningar og óreglulegheit á öllu ...
Það var gaman að hitta á Rassabollurnar í gær. Hitti þau á netkaffihúsi og spjallaði við þau um veru þeirra í Perú og víðar. Gott að fá ráð svona beint í æð frá ferskum ferðalöngum. Þau verða áfram á ferðalagi í Mið-Ameríku fram að áramótum og það verður gaman að fylgjast með þeim.
Búið að bjóða mér í partí um helgina, vonandi sefur maður það ekki af sér :-)
23. nóvember á því herrans ári 2005
Strætó, strætó, ...
Áður en ég kom til Kostaríka hafði ég ekki notað strætó í mörg ár, ekki neitt síðustu 10 árin. Ef svo ólíklega vildi til að maður þurfti að koma bílnum í viðgerð, í þvott eða annað og var svo óheppinn að geta ekki reddað sér fari, þá hvarflaði ekki að manni að nota strætó. Nei, frekar labbaði maður eða tók leigubíl!
Hér nota ég strætó á hverjum degi. Og upplifunin er ekkert ólík þeirri sem ég man eftir þegar maður tók strætó á menntaskólaárunum. Töluvert ýktari þó. Með einni undantekningu þó; í strætó heima á Íslandi var alltaf stórskrítið fólk! Ég veit ekki hvort það er þannig ennþá. Það kann að hafa eitthvað að segja að í Kópavog var safnað saman skrítnu fólki. Fyrir utan allt þetta venjulega fólk (á ytra byrði a.m.k.), þá voru íbúar Hælisins sem við kölluðum það, tíðir gestir í strætó og umhverfis skiptistöðina og settu svip sinn á umhverfið.
Ja, nóg um það. Hérna er strætómenningin svolítið eins og maður man eftir í gamla daga. Karlmenn hleypa konum á undan sér inn í strætó, standa upp fyrir þeim og eldra fólki undantekningarlaust. Vagnarnir eru oft svo fullir að margir þurfa að standa og stoppa þá ekki til að taka upp fleiri farþega. Þá verða menn bara að bíða eftir næsta vagni.
Hér eru nokkur fyrirtæki sem reka vagnana og greinilega útboð í gangi á leiðunum og vagnarnir misgamlir. Ég held að vagnarnir sem fara í mitt hverfi séu með þeim elstu. Elstu vagnarnir sem maður sér eru gamlir amerískir skólavagnar.
Til að gefa til kynna að maður vilji fara út á næstu stoppustöð eru hnappar eða snúrur í elstu vögnunum sem maður kippir í. Það er bannað að fara inn í vagninn á stoppustöðvum fyrr en allir eru búnir að fara út úr vagninum (hér fer fólk nefnilega bæði út að framan og aftan).
Í hverju vagni er nokkurs konar hlið með skynjurum sem telur farþega sem fara inn og út. Það er stranglega bannað að standa í hliðunum, því þá gætu vagnstjórarnir þurft að útskýra hvers vegna þeir fá ekki meira úr kassanum þann daginn. Þeir eru með svampmottu fyrir framan sig fyrir allt klinkið og skiptimyntina og eru búnir að raða peningum í sérstök hólf til að geta verið fljótir að afgreiða hvern farþega.
Megunin af þessum vögnum getur verið hræðileg. Ef nokkrir vagnar eru kyrrstæðir í þröngum götum þarf maður að grípa andann á lofti og halda honum niðrí í hálfa mínútu eða meir, ef maður getur. Ekki síður ef maður er inn í vagninum því oftast eru allir gluggar opnir.
Ef ég man rétt, þá voru það helst skólakrakkar, öryrkjar og gamlingjar sem notuðu strætó á Íslandi hér áður fyrr. Ég býst við að það sé svipað í dag, nema að skólakrakkar á menntaskóla- og háskólaaldri (er hægt að tala um krakka í háskóla?) eru sjálfsagt langtum færri í dag. Hér er það hins vegar fólk á öllum aldri sem notar strætó.
Einhverjar reynslusögur úr strætó á Íslandi?
21. nóvember á því herrans ári 2005
Matur er mannsins megin
Ef ykkur finnst ekki hrísgrjón og baunir góðar og haldið að þið getið ekki vanist þeim, þá getið þið alveg sleppt því að láta ykkur detta í hug að flytjast til Kostaríka! Eða yfirleitt til Mið- eða Suður-Ameríku!
Að öllu gamni slepptu þá eru innihalda nær allir réttir hvoru tveggja. Ég er ekki kominn með leið á þessu og ég hélt satt að segja að mér myndi ekki geðjast baunirnar. Hér koma þær yfirleitt í þremur gerðum: gular (frijoles blancos) og enn algengari rauðar (frirjoles rojos) í hefðbundnu formi, þ.e. sem meðlæti og svartar (frijoles negros), sem eru oft maukaðar og t.d. notaðar sem ídýfa (nachos o.þ.h.).
Morgunmaturinn hér er hinn hefðbundni þjóðarréttur gallo pinto, sem samanstendur af (já giskið þið nú) smjörsteiktum hrísgrjónum og rauðum baunum, ásamt spældu eggi eða ávexti t.d. ananassneiðum, brauði til að narta í og ávaxtasafa. Þetta er kannski sá réttur sem ég er ekkert sérstaklega hrifinn af, en kannski vegna þess að á mínu heimili er rétturinn steikur upp úr of mikilli fitu. Á sunnudögum fæ ég skonsu eða vöfflu með með sírópi og ávaxtasafa.
Flest allir aðrir réttir sem maður fær á heimilinu eru casados (bókstaflega merkir þetta giftur maður), en hann samanstendur af (já giskið nú aftur) hrísgrjónum og rauðum baunum sem meðlæti ásamt einhverju kjöti eða fiski. Með þessu er grænmeti, hrásalat eða ávöxtur. Og að sjálfsögðu er drukkinn ávaxtasafi með þessu. Yfirleitt er þetta mjög gott og baunirnar og hrísgrjónin fínt meðlæti. Samkvæmt hefðinni er þetta hádegismatur, en virðist einnig algengur hádegismatur. Á sunnudögum er svo dýrari tegundin af baununum dregin fram.
Hefðbundið kvöldmatur er (já) Arroz con frijoles, sem þarf ekki að skýra nánar hvað er. Aðrir kannast einnig við úr Spánarferðum sínum Arroz con pollo (já í þetta sinnið án bauna).
Það er til fleira af réttum sem ég hef ekki prófað t.d. Sopa negra (svört baunasúpa). Svona er hægt að halda lengi áfram, en ef ég held áfram að tala um baunir komið þið aldrei í heimsókn.
Ég prófaði einnig Ceviche á útimarkaðnum um daginn. Sem hluta af æfingu minni í spænsku átti ég að komast að því hvað það væri. Þessi réttur er reyndar ættaður frá Perú og er hrár fiskur í sítrónusafa borðaður með tómatsósu, majonesi eða chili sósu. Í þetta sinnið trassaði ég ráðleggingarnar í bókinni Healty living in Central and South America og fékk mér hráan fisk. Og varð ekki meint af.
Hér eru ábyggilega til mestu og bestu ávextir í heimi! Enda er drukkinn ávaxtasafi á hverju heimili og hann er búinn til
á staðnum. Mér skilst að það séu yfir 50 tegundir af ávaxtasafa sem þau búa til á mínu heimili. Af þeim sem ég hef prófað má nefna: Cas sem er lítill ávöxtur með fullt af fræjum (líkt og Kíwí), mjög súr og þess vegna braðgbættur með sykri, BocaMora (ekki munnur, heldur ber), sem bragðast svipað og jarðarber og að lokum Zapote sem er lítill ávöxtur með appelsínulitað kjöt og stóran svartan stein í miðju, líkt og Avocado, brúna húð og bragðast svipað og appelsínulitið sæt kartafla.
20. nóvember á því herrans ári 2005
Saga Kostaríka
Hér er saga Kostaríka á íslensku fyrir þá sem hafa áhuga. Meseta Central vísar til dalsins í miðju landsins, þar sem mesta byggðin í landinu er.
Götur og stræti
Hér í Kostaríka eru götur í borgum yfirleitt með númerum, svipað og í Bandaríkjunum og talið út frá miðborginni. Í BNA nota menn höfuðstefnurnar út frá miðjunni, en hér nota menn sléttar tölur og oddatölur eftir því hvorum megin við miðpunktinn maður er. Hins vegar þýðir ekki að spyrja nokkurn mann að því hvar Calle 8 eða Avenida 3 er, því það veit það enginn. Jafnvel þó að göturnar séu merktar þessum heitum.
Ég staðfesti þetta í Herediu í dag þegar ég spurði leigubílstjóra til vegar og sýndi honum kort í Lonely Planet bókinni. Hver einasta gata var merkt númerum en hann horfði ekki á þau, heldur leitaði upp helstu hótel og önnur landamerki.
Ef maður spyr til vegar er bent í hinar og þessar áttir og sagt 200 metrar í þessa átt, 125 metrar í þessa átt o.s.frv. Einingin 100 metrar þýðir það sama og ein blokk og þarf ekkert endilega að vera 100 metrar.
Heimilisföng geta líka verið nokkuð kímin, en þau geta verið á þennan hátt: Frá Mercedias kirkjunni, 100 metrar í suður, 300 metrar í austur og 25 metrar í norður, hús númer 338, í hverfinu Escazú.
Mér er sagt að það borgi sig ekkert að gefa neinar stefnur til kynna ef maður spyr til vegar. Það vill enginn viðurkenna að hann viti ekki hvar staðurinn er sem þú spyrð um. Betra að spyrja nokkra vegfarendur til að staðfesta vegalýsinguna.
18. nóvember á því herrans ári 2005
Endalausar rigningar
Það er búið að rigna ansi mikið síðustu daga, eða ætti ég að segja bæði daga og nætur. Regntímabilið endar víst venjulega upp úr miðjum nóvember og þá byrjar paradísin. Annars veit maður aldrei, heimamenn segja að rignt hafi hér stanslaust síðustu tvo mánuði (oktbóber er helsti rigningarmánuðurinn) og kenna um gróðurhúsaáhrifum og hækkandi hitastigi. Miklar rigningar eru oft tengdar við fellibylji sem verða í nágrennalöndunum. Ég bíð bara eftir sólinni og bið þess að það fari nú ekki að snjóa hérna :-)
Ég er því ennþá eins hvítur og ísskápur.
Annars er það að frétta að ég fékk smá kynningu á þátíðinni í dag. Eftir smá viðbót og ögn að æfingu fer fólk kannski að skilja mig. Bjartur í Sumarhúsum!
17. nóvember á því herrans ári 2005
Uxakerra
Ferðamenn til Kostaríka verða margir vonsviknir yfir því að mikið af "minjagripum " hér eru í raun ekki frá Kostaríka, heldur eru t.d. framleiddir í Indonesíu og víðar. Hér vantar er ekki að finna jafnmikið af upprunalegum munum úr menningu indjána og Afríkubúa eins og í nærliggjandi löndum.
Eitt er þó alveg hreinræktað (pura Tica), en það eru handmáluðu uxakerrurnar sem voru notaðar allt fram á miðja 20. öld, en skreyta nú garða og heimtraðir heimamanna.
Eitt er þó alveg hreinræktað (pura Tica), en það eru handmáluðu uxakerrurnar sem voru notaðar allt fram á miðja 20. öld, en skreyta nú garða og heimtraðir heimamanna.
15. nóvember á því herrans ári 2005
Myndir frá Monteverde
Myndirnar frá Monteverde eru komnar inn í myndabloggið.
Það er hægt að sjá þær í tímaröð sem myndskinnur með því að smella á nafn albúmsins. Með því að velja fyrstu myndina má sjá hana stóra og flakka á milli mynda.
Það er líka hægt að setja ummæli á bak við hverja mynd fyrir sig.
Ferðalag til Monteverde
Það var komið að því að mig langaði að sjá eitthvað meira en San José. Mér stóð til boða að fara með þremur Norðmönnum í paintball, en ég kom sko aldeilis ekki til Kostaríka til að fara í einhverja slíka leiki. Auk þess heldur langaði mig að fara og gista yfir nótt einhvers staðar svo ég ákvað að ferðast einn og skella mér til Monteverde.
Monteverde er norðarlega í Kostaríka fyrir miðju landinu og upp í fjöllunum. Þar er regnskógur eða öllu heldur skýjaskógur (e. cloud forest) ef það fyrirbæri er til í íslensku máli. Það þýðir að þar mest allan tímann 100% raki. Hann á að vera sá best varðveitti skýjaskógur í landinu. Montverde er svæði sem var áður byggt indjánum, en bandarískir kvekarar sem vildu flýja herskyldu á tímum Kóreustríðsins, fluttu hingað 1949 og keyptu hér landsvæði í þessu landi sem þá var nýbúið að afnema herinn. Þarna tóku þeir m.a. upp á því að rækta osta og kaffi.
Svæðið getur verið erfitt heim að sækja yfir regntímabilið (frá maí fram í nóvember) því vegirnir verða erfiðir yfirferðar sökum aurs, hola og skemmda á vegunum sjálfum. Þarna eru þjóðgarðar og náttúruverndarsvæði og góðar aðstæður til fuglaskoðunar.
Rútan frá San José lagði af stað klukkan 6:30 um morguninn og var kominn til Monteverde (þorpið heitir reyndar Santa Elena) um kl. 11:30. Eftir að hafa skráð mig inn á hótelið (sem var svona með því flottara þarna, soldið amerískt, en ég ákvað að taka ekki neina sénsa þessa helgi), skellti ég mér í s.k. Canopy Tour í Selvatura, (sem er ferðalag eftir stálvírum milli palla sem festir eru í trjám. Þarna er maður settur í klifurbúnað og sendur niður eftir þessum línum á mismunandi miklum ofsahraða :) Ótrúlega gaman, ég mæli algjörlega með þessu, þessi túr var líka góður, enda hafði prófesoran mín mælt með honum.
Síðdegis var gott að leggja sig og þegar ég vaknaði var klukkan orðin rúmlega níu að kvöldi. Ekki gott, því miðað við reynslu mína þá var ekki öruggt að ég gæti borðað neins staðar. En Lonely Planet bókin benti á prýðisstað sem var opinn til kl. 23, sem ég skellti mér svo á. Eftir matinn var ekki neitt annað að gera en finna sér einhvern félagsskap svo ég skellti mér á einn bar sem bókin góða benti á. Þar hitti ég þrjá þjóðverja og tvær bandarískar stelpur og fylgdi ég þeim á annan stað þar sem við skemmtum okkur ágætlega innan um þorpsbúa.
Morguninn eftir skellti ég mér síðan í Finca Ecologica í labbitúr. Þetta er lítilll náttúruverndargarður, þar sem maður getur valsað að vild um stíga án þess að þurfa að kaupa sér fararstjóra. Þarna átti ég ágætan göngutúr og kærkomna líkamsrækt. Ég hafði ca. 3 tíma og vildi alls ekki missa af rútunni til baka og ákvað því að byrja á að fara bláu leiðina (sjá mynd í myndabloggi) sem átti að taka tvo tíma. Þegar ég var hálfnaður með hana ákvað ég að skella mér inn á rauðu leiðina og sjá til. Það var heilmikið upp og niður um mjög skemmtilegt gljúfur. Ég tók meiripartinn af þeirri rauðu líka og kláraði túrinn á tveimur tímum samt.
Það sem var áhrifamest var að þegar ég var að stytta mér leið milli rauðu og bláu leiðarinna (eftir merktri leið), þá varð ég skyndilega var við brak, eins og þegar grein brotnar. Mér varð litið til hliðar, ég sé eitthvað detta og sé síðan liggja á jörðinni ca. 3 metra frá mér gula slöngu, sem lá eins og þráðbein grein sem lá í áttina til mín og horfði á mig. Þar sem ég var ekki með myndavélina uppi við ákvað ég að skipta mér ekkert meir af henni.
Eftir göngutúrinn stoppaði ég á leiðinni í átt að þorpinu á veitingastað og gat þar látið renna af mér svitann, borðað góða máltíð og kælt mig með einum Imperial.
Nokkru eftir áætlaðan tíma kl. 2:30 lagði rútan af stað til San José.
08. nóvember á því herrans ári 2005
Kominn til Kostaríka
Þá er maður kominn til Kostaríka. Ég stoppaði við í Boston á leiðinni og aðstoði frænda minn við að hreinsa laufin í garðinum hjá honum. Þetta þarf hann að gera um hverja helgi í 2-3 mánuði og var hann mjög feginn að fá aðstoð enda tekur þetta hann yfirleitt rúmlega háldan daginn.
Flugið til Kostaríka með viðkomu í El Salvador var um 7 klst.og flugvöllurinn í San Salvador það lítill að áhyggjur mínar að finna ekki áframflugið urðu að engu. Hin spænskumælandi Lara Kroft gerði hina bráðhuggulegu Angelinu Jolie heldur ekki síðri.
Á flugvellinum tókum við mér fjölskyldan, don Elliott, húsmóðirin Luz og 12 ára dóttir þeirra. Þetta er indælisfólk, karlinn óþreytandi við að ræða við mig um heimsmálin, konan passar upp á að ég fái nóg að borða og mér líði vel á meðan dóttir þeirra hjálpar til við að þýða einstök orð milli ensku og spænsku milli þess sem hún setur upp dramatískar sápuóperur með brúðunum sínum.
Heimilismaturinn er margs konar, bæði kjöt og fiskur, en áberandi er að meðlæti með nánast öllum mat er baunir, rauðar eða gular (frijoles rojas y blancas) og hvað ávextirnir hér eru einstaklega góðir. Ávaxtasafar hjá fjölskyldunni eru ávallt nýpressaðir, t.d. úr smávöxnum appelsínum (narañjitos).
Hér er sex tíma munur og ótrúlegt hvað maður verður fljótt þreyttur síðla dags. Ekki hjálpar hvað maður þarf að einbeita sér mikið við námið. Tungan þvælist ennþá fyrir manni, ég bíð spenntur og óþreyjufullur eftir því að geta farið að tala fljótandi í takt við það sem ég á að kunna (eða kunni og er að rifja upp) ...
Fyrsta daginn fylgdi húsfaðirinn mér í strætó í skólann fram og til baka og í dag var mér sleppt lausum. Skólinn er mjög fínn og ég er í einkakennslu þessa vikuna hjá skólastýrunni. Fyrsti dagurinn var frekar frjálslegur, aðallega verið að kynna mig fyrir landinu og tekinn labbitúr um miðbæ San José, en skólinn er nánast í hjarta borgarinnar, en núna erum við að rifja upp grunninn og gera talæfingar.
Ég byrjaði daginn á því að koma of seint, því að í gær gekk svo vel að komast í skólann að ég hélt að ég gæti lagt 5 mín. seinna af stað. En það dugði nú heldur betur ekki til, því að eftir 5. mínútna bið kom strætó en var svo fullur að hann þaut framhjá án þess að stoppa. Fólk var í umvörpum farið að veifa leigubílum í kringum mig. Eftir aðrar 10 mín. bið kom annar strætó, en þá var umferðin mun þyngri en daginn áður. Heildarferðin tók mig því 50 mín. í stað 15mín. daginn áður.
Meira síðar ...
San José, Kostaríka
26. júlí á því herrans ári 2005
Sigling til Færeyja
Að morgni föstudagins 22. júlí kl. 10:00 er lagt af stað frá Grindavík til Færeyja. Í áhöfn eru fimm manns. Veður er eindæma gott í landi en spáð breytilegri hægri átt næstu tvo daga, en síðan norðlægum áttum á suðausturmiðum næstu tvo dagana á eftir. Við megum því eiga von á að þurfa að sigla eitthvað á mótór til að byrja með, en eigum birgðir fyrir ca. hálfri siglingunni til Færeyja. Við fáum þó ágætis vind utan Grindavíkur og tökum upp segl. Vindur er suðaustlægur svo að það stefnir í heilmikið kruss og hraðinn er innan við 5 sjómílur á klukkustund (hnútar). Við ákveðum því að setja mótórinn í gang og tökum stefnu á Faxasker rétt norðan Vestmannaeyja. Fljótlega siglum við inn í svartaþoku og vindurinn dettur niður í nánast ekki neitt. Um klukkan 22:00 um kvöldið erum við enn í svartaþoku og tökum þá ákvörðun fyrir öryggissakir að fara inn til til Eyja og bæta á olíuna. Við komum að höfninni rétt fyrir kl. 23:00 og siglingin til Vestmannaeyja tekur því 13 klukkustundir.
11. júlí á því herrans ári 2005
Hjólað Fimmvöruháls
Nú held ég að maður sé endanlega orðinn bilaður! Starfsmannaferð hjá Origo, ganga yfir Fimmvörðuháls og gist í Básum.
Okkur Ella fannst það ekki nóg, svo við ákváðum að skella okkur yfir Fimmvörðuhálsinn hjólandi! Eftir smá rannsóknir (skólafélagi minn fór þetta á gúmmíinu fyrir tveimur árum) var stormað í GÁP og keypt varadekk, slanga, bremsuklossar og keðjulás.
07. júlí á því herrans ári 2005
Snæfellsnes
Merkilegt nokk, ég hafði aldrei komið á sunnanvert Snæfellsnes! Alltaf gott að eiga eitthvað skemmtilegt inni. Skruppum á nesið á mánudaginn og gistum á Hótel Eddu á Hellisandi, sem er alveg fyrirmyndar hótel. Daginn eftir byrjuðum við á því að leika okkur í fjörunni á Skarðsvík og kíktum síðan á Önverðarnes. Varð að kíkja þangað eftir að hafa siglt rétt fyrir nesið fyrir tveimur árum. Á þessum slóðum er mikið af írskum minjum, brunnar og rústir af kirkju svo eitthvað sé nefnt og seinni tíma minjar um útróðra frá þessum stað.
Leit
Nýjustu greinar
- España
- Búgarður mafíósans
- Olé, olé
- Á ferð og flugi
- Steinskjöldur
- Hrollkalt
- Mæðradagur
- Meira af Mirador
- Museo Doleres Olmedo
- Dútlað í Mexíkóborg
- Frumskógarferð 4: El regreso
- Frumskógarferð 3: El Dante, La Mona
- Frumskógarferð 2: Komið í El Mirador
- Frumskógarferð 1: Tikal
- Myndaalbúm
- Chiuhuahua-Creel-Los Mochis
- Myndavesen
- Mexíkóborg
- Land bjöllunnar
- Hús stjörnufræðingsins
- Þriggja daga gönguferð
- Fullt tungl á Volcán Santa María
- Litir Maya
- Kjötkveðjuhátíð
- Fótbolti og fleira
Ég nota Movable Type 3.2
