Museo Doleres Olmedo
Þarna eru málverk og skissur eftir Rivera, hreint ótrúlegt líka að sjá breiddina í verkum hans. Portrett, sjálfsmyndir, sólarlagsmyndir og hvaðeina. Nóg var ég búinn að sjá af veggmálverkum eftir hann. Þarnar er líka að finna verk eftir aðra listamenn og ýmsa muni sem Dolores og eiginmaður hennar söfnuðu, mikið af kínverskum munum (m.a. úr risafílabeini). postulíni, silfri og fornminjum frá tímum Maya. Þarna var líka mjög svo litskrúðug sýning ýmissa minjagripa frá Mexíkó, m.a. grímur og kynlegar beinagrindur í alls kyns skrúðum.
Varla hægt að segja að ferðin hafi verið auðveld, til að komast þangað þurfti ég að taka einn strætó, þrjá metróa og eina lest og ferðin tók tvo og hálfan tíma. Svona er að búa í úthverfi! Í bakaleiðinni ákvað ég að koma við á Garibaldi torginu til að skoða mannlífið. Jú, ég sá fullt af skrúðbúnu fólki spila Mariachi tónlist, en torgið sjálft og mannlífið þar varð ég fyrir vonbrigðim með. Lélegir veitingarstaðir, fyllibyttur og skítug torg svo ég dreif mig niður á Bellas Artes til Sanbourns að fá mér Fajiitu og einn dökkan Negra Modelo.
Ætlaði svo að vera sniðugur og fara sömu leið heim og ég hafði gert áður, þ.e. tók metró til Auditorium en þá hafði ég gleymt hvað strætóinn sem ég átti að taka þaðan hét. Eftir að hafa spurt fyrir um, tók ég strætó sem fór með mig mest alla leið, en skildi mig svo eftir á endastöð upp á brú á hraðbraut. Eftir hálftíma bið og nokkrar fyrirspurnir fann ég loksins fólk sem vissi sínu viti og kom mér á sporið. Endaði á því að drattast niður af brúnni og taka leigubíl á kunnugar slóðir.
