Frumskógarferð 4: El regreso
Linkarnir með greinunum voru í ólagi, en hér er aftur linkurinn með mynd af svæðinu, en þessi mynd birtist með grein Nasjónal Geógrafík í september 1987. Smellið hér til að sjá myndina.
Dagur 5: Þennan dag erum við vaktir fyrir sólarupprás og borðum kröftuga grænmetissúpu, melónu og tortillur. Ekki veitir af því að þessi dagur verður langur, eins og sá þriðji. Það er hröð ganga til Tintal þennan dag og við erum komin þangað nokkuð snemma eða um þrjúleytið. Síðustu þrír dagar hafa verið frekar rakir og heitir, maður þakkar þó fyrir að vera undir frumskógarþykkninu mest allan tímann, þar sem maður fær þó skugga og svala og aðstæður verða nokkuð þolanlegri.
Kirk hélt áfram sinni vinnu við að fjarlægja blóðmaurana, sem virtust hafa sérstakan áhuga á honum. Við Edwin héldum áfram okkar eftirliti, en sem betur fer virtust þær láta okkur í friði. Ég fann eina á mér, sem var rétt kominn upp á leginn á mér, en var greininlega ekki búinn að finna sér stað til að gera sér borholu.
Ég minnist á það við strákana að ég hafi séð vofurnar kvöldið áður. Kemur þá upp úr kafinu að Edwin hafði orðið var við komu þeirra upp á El Mirador þarna um nóttina og hafði hlustað á þá segja sögur af öndum Mayanna. Leiðsögumaðurinn hafði sagt söguna og annar ameríkananna hafði túlkað fyrir hinn. Kirk hafði steinsofið af sér allt þetta.
Um ljósaskiptin förum við í leit að dýrum, vöppum af stað með mydarvélarnar í átt að áningarstað þeirra, litlu lóni nálægt tjaldbúðunum. Þar er ekkert að sjá, einn fugl sem varla er hægt að taka mynd af með góðu móti í dimmunni, svo við förum fljótlega aftur til búðanna.
Yfir enn einum hátíðarkvöldverðnum segir Adonis okkur sögur, en áður en hann gerir það rakar hann saman laufum og kveikir í til að fæla burtu móskítóflugurnar.
Hann segir okkur sögu af vinnumanni, sem vann við gúmmítrjávinnslu (chiclero). Hann var fátækur og átti konu og þrjú börn. Eitt kvöld í frumskóginum er hann spölkorn frá búðunum þegar hann hittir fyrir unga stúlku. Stúlkan vill að hún leiki við hann. Hann sér ekki andlitið á stúlkunni. Vinnumaðurinn spyr af hverju hún hylji andlitið á sér. Stúlkan segist sýna honum andlit sitt ef hann lofi að leika við sig hverja nótt og þá muni hún einnig gera hann að efnaðasta vinnumanninum í skóginum. En hann verði að lofa að segja engum frá, því ella muni hún launa honum. Vinnumaðurinn gengur að þessu og sýnir hún honum þá andlit sitt, en andlit hennar er eins og á háaldraðri, skorpinni konu. Hann hittir hana á hverju kvöldi og þau leika sér fram í morgunsárið, en þá rekur hún hann í vinnunna. Hann vinnur alla daga fram á kvöld og eftir vertíðina er hann orðinn langefnaðasti vinnumaðurinn í skóginum. Svona líðar tvær aðrar vertíðir og enginn vinnumannana skilur hvers vegna hann þénar svona vel. Hann sjálfur skilur ekki hvernig hann hefur orku til að leika sér alla nóttina og vinna allan daginn. En hann vill ekkert neinum segja. Vinnumennirnir ákveða að reyna að komast að leyndarmálinu og fylla hann og senda til hans vændiskonu, sem eftir að hafa aðstoðað við að gera hann ofurölvi fær hann til að uppljóstra leyndarmálinu. Vinnumaðurinn sér ekki ungu stúlkuna kvöldið eftir og hann leitar að henni. Eftir nokkur kvöld finnur hann hana og vill biðjast fyrirgefningar. En hún neitar því og segir hann hafa svikið það sem hann hafði lofað. Við það hverfur hún út í náttmyrkrið og hann sér hana aldrei aftur.
Dagur 6: Við erum óvenjuseinir á ferð í dag, leggjum ekki í hann fyrr en klukkan átta. Adonis og Kirk höfðu orðið varir við heilmikinn eld við eldstæðin um nóttina, eld sem hafði síðan slokknað af sjálfum sér. Ég svaf eitthvað laust og varð var við mannaferðir og tal og eins og að heil múlahjörð væri á svæðinu. Ég heyrði líka kurr jagúarsins um nóttina, þegar hann trampaði um búðirnar um nóttina í átt að áningarstað sínum. Kurr, nákvæmlega eins og Adonis hafði lýst því. Varðandi múlahjörðina, þá hafði Adonis farið einverjum sögum um að menn yrðu varir við slíka, en ég held að laus svefn, draumar og þreyta í frumskóginum geri mann léttklikkaðan.
Við erum komnir til Carmelita eftir um fimm tíma göngu og fáum þá góðan hádegisverð áður en lagt er stað til San Andrés. Það er helst að ég blóta gönguskónum mínum fyrir að misnota fætur mína, en svona háir gönguskór úr leðri án sauma eru prýðisgóðir fyrir íslenska veðráttu, en í hita gera þeir lítið annað en að sjóða fæturna. Ástandið hefði kannski verið betra ef ég hefði viðrar mig betur í hléum helgina á undan í göngunni til Lago Atitlan, en maður ætlar seint að læra.
Eftir þriggja tíma akstur til San Andrés þar sem við sóttum föggur okkar, þ.á.m. hrein föt héldum við til Santa Elena. Að sjálfsögðu aftan á pallbíll eins og tíðkast hér í Gvatemala, á rykugum vegum og í þetta skipti með mótórhjól sem skorðað var á pallinum. Að sjálfsögðu stöðvar lögreglan okkur á leiðinni. Bílstjórinn ekki með skírteinið sitt og reynir að afsaka sig með því segjast hafa skilið það eftir í buxunum heima (hann var í stuttbuxum). Eftir smá þras höldum við áfram.
Í Santa Elena beið okkur hótelið sem við vorum búnir að panta fyrir fram, með sundlaugargarði, köldum bjór og dýrindis Margarítum.
Edwin finnur eitt stykki blóðmaur og leitar í ofboði að apóteki sem selur flísatöng til að ná henni út.
Sjálfur finn ég ekki blóðmaur þangað til þremur dögum síðar eftir komuna til Xela. Mig grunar að viðkomandi hafi verið farþegi á töskunni minni sem var á múlúnum alla dagana. Einhvern veginn hefur honum tekist að stökkva upp í rúmið mitt og festa sig við bakið. Eftir því sem mér skildist þá detta þeir af manni eftir nokkra daga þegar þeir eru búnir að fylla sig. Mér varð svo við að sjá kvikindið að ég var ekkert að fylgja þeirri varfærni sem æskileg er og sleit kvikindið burt með höndunum. Er auðvitað dauðfeginn að þetta var eina kvikindið sem ég sá.
