markuspolus.com

Þennan dag komum við að El Mirador svæðinu. Til að þið gerið ykkur grein fyrir svæðinu þá er hér mynd af því, birt í leyfisleysi, en þessi mynd birtist með grein Nasjónal Geógrafík í september 1987. Smellið hér til að sjá stærri mynd. Fyrsti hluti þessarar greinar er hér Frumskógarferð 1: Tikal.

Dagur 3: Morguninn eftir kemur í ljós að einn múlasninn er hlaupinn á brott. Adonis telur að andi hafi sleppt honum. Sem betur fer er þetta veikasti múlasninn, sá sem ekki bar byrðarnar. Líklega er hann kominn langleiðina til Carmelita. Annar múlasni er með sár á hálsi eftir leðurblöku.

Eftir staðgóðan morgunverð, múslí með ferskum ávöxtum og mjólk leggjum við af stað. Eftir að nokkuð er liðið á daginn er Adonis farinn að haltra, bindur um hné sitt og Edwin er farinn að fá blöðru. Ég verð því að halda aftur að mínum "nenni ekki hangsi" ferðahraða.

Um hádegisbil erum við komnir í búðir "chiclera", þeir sem vinna við að sækja "chicle" (trjágúmmí það sem jórturleður var áður búið til) í tré í skóginum. Adonis útskýrir fyrir okkur að nú séum við komnir á Mayaveg sem liggi alla leið til El Mirador og við munum taka eftir víða á leið okkar. Þetta er merkilegt fyrirbæri. Mikinn hluta göngunnar sem eftir var þennan dag göngum við eftir vegi og það eru greinileg merki um það. Að sjálfsögðu er skógurinn búinn að vaxa yfir hann, en greinilegt er að við göngum eftir kambi sem er um 10 metra breiður.

Um fjögurleytið komum við að El Muerte, sem er frá forklassískum tíma, en þarna var fangelsi Mayanna. Þarna standa tvo hof sem hafa verið rannsökuð og endurgerð og utan í þeim ananasplöntur og límónutré. Adonis opnar fyrir okkur dyr að öðru hofinu og við skríðum inn fyrir og tendrum ljósin okkar. Til vinstri rétt innan við dyrnar er þröngur gangur varla nema um metri á hæð og það mjór að ég mætti ekki vera breiðari til að komast inn. Ég þröngva mér inn og þar kem ég inn á gang um 20 metra langan með því sem virðast vera fangaklefar, sem eru varla stærri en svo að rúma eina mannskepnu. Eftir að hafa skoðað okkum örlítið um og tekið myndir förum við út, fegnir því að hafa ekki rekist á leðurblökur, risaköngulær eða hættulega sporðdreka.

Við höldum áfram ferðinni og erum komnir að búðum varðmanna í El Mirador um hálftíma síðar. Við erum hvíldinni fegnastir og bíðum eftir að komast í hengirúmin að hvíla okkur. Blóðmaurunum líkar blóð Kirks, hann er í því að skoða búk sinn og losa sig við þessi kvikindi. Við Edwin erum jafn varasamir, en lausir við þessa ónáð sem betur fer.

Það er aðstaða til að baða sig í El Mirador. Ég geng niður fyrir búðirnar og sé aðstöðuna. Alveg eins og henni var lýst fyrir mér. Þarna í miðju rjóðrinu stendur fata og við hana planki til að standa á. Skammt frá er vatnið, lítil frumskógartjörn. Ég tek fötuna og geng að vatninu, mæti þar svertingja sem sjálfsagt vinnur á svæðinu. Hann gengur í átt að búðum sem eru þarna um 100 metra frá, með vatnið sitt. Ég fer að vatninu og geri eins og mér var sagt að gera: fletja gruggið og óherlegheitin burt og dýfa svo fötunni ofan í. Við aðstöðuna er tré og búið að hengja rá á það. Þarna setur maður fötin sín. Maður ausar svo yfir sig. Ég held að ég hafi aldrei verið jafn lítið spéhræddur á ævinni. Enda hvað er svo sem að æsa sig yfir, ef einhverjum í búðunum dettur í hug að fylgjast með þá ætti svo sem ekkert að koma þeim á óvart nema húðliturinn á hvítingjanum. Ef svo færi að einhver álpaðist inn í rjóðrið væri það líka bara fyndið og enginn til að segja frá sem skiptir máli. Nema að þar færi Íslendingur en svo fór ekki í þetta skiptið.

Ég skrifaði nafn mitt í gestabók svæðisins og það sem kom mér sérstaklega á óvart er að ég var þriðji íslendingurinn þetta árið. Ég var ekkert að hafa fyrir því að fara framar í bókina, engin ástæða til þess!

Um sexleytið göngum við upp á El Tigre hofið, sem er hæsta hof í sögu Mayanna svo vitað sé, 64 metra hátt eða sem svarar 18 hæða hárri byggingu! Byggingarstíllin á þessu svæði er þannig að fyrst er gengið upp á pall, þar sem eru þrjú hof með meginhofið í miðjunni. Við förum þarna upp til að horfa á sólarlagið. El Tigre er í raun ekkert annað en skógi vaxin hæð að sjá og þær fornleifarannsóknir sem þar eru byrjaðar, fara fram í göngum sem grafin eru undir og inn í hofið.

Kirk er orðinn skakkur. Ég hafði opnað "gamla vin okkar" Viejo Amigo sem er fjári gott viskí (ég er ekki vanur að drekka viskí) áður en ég baðaði mig. Ég tók 3 slúrka og Kirk gerði slíkt hið sama, en ég sá að honum líkaði vískíið betur en ég. Síðan skildi ég flöskuna eftir hjá honum. Edwin hafði farið niður á undan okkur. Eftir sólarlag og rabb uppi héldum við þrír niður: Adonis, Kirk og ég. Ég hafði áhyggjur af Kirk og bauðst til að halda á vasaljósinu og flöskunni en hann þráðist við. Hann skransaði tvisvar sinnum á leiðinni niður en varð ekki meint af.

El Tigre hofið var tileinkað stjörnurannsóknum. Við hlið þess er hús stjörnufræðingsins, nokkru minni en hofið sjálft. Við viljum endilega skoða þetta hús, þar sem þó nokkur vinna hefur farið fram á ytra byrði. Þarna hafa tröppurnar upp að þessu húsi verið endurgerðar og líkneski af jagúar við hlið þess, sem er afar tilkomumikið. Á niðurleið gríp ég Kirk þar sem hann er við það að detta.

Kirk og Edwin vilja ólmir sofa upp á hofinu um nóttina (væntanlega til að geta sagst hafa sofið upp á þessu hæsta hofi Maya), en þar sem ég hafði hingað til talið mig hafa sloppið vel frá flugnabitum og leiðindum ákvað ég að sofa undir moskítónetinu í hengirúminu enn og aftur og tilhugsunin við að reyna að sofa á grjótinu var heldur ekki góð, né heldur hugsunin um maura, köngulær og sporðdreka skríðandi yfir mann.