Chiuhuahua-Creel-Los Mochis
Fór í enn eina ferðina þessa helgina. Flaug með vinkonu minni til Chiuhuahua þar sem ég skoðaði nokkur lítil góð söfn fimmtudag og föstudag á meðan hún var að vinna.
Á laugardag tókum við lest frá Chiuhuahua til Creel. Þar fundum við okkur leiðsögumann sem fór með okkur á marga áhugaverða staði þar í nágrenninu. Fyrst heimsóttum við helli, þar sem indjánafjölskylda bjó. Mest var ég hissa á ruslinu sem var í kringum þau í hellinum. Þetta vakti mann til umhugsunar, líka um það að fjölmargir í heiminum gera sér engan veginn grein fyrir að til er fólk sem lifir í hellum. Eftir þetta skoðuðum við Valle de los Onjas, þar sem maður sá fjölmarga stórvaxna steina, sem á einhvern hátt virtist eins og tyllt væri á minni steina og þar héldu þeir jafnvægi. Því næst sáum við merkilegar steinmyndanir sem litu út eins og froskar og skjaldbökur.
Þá fórum við í Valle de Monjes, en þar eru einhverjar sérstökustu klettamyndanir sem ég hef séð. Klettabjörg, há og mjó standa þarna í röðum eins og grýlukerti á hvolfi. Þarna má líka sjá ýmsar myndanir eins og fýla, karl að kyssa konu (það er líka eins og gæinn sé að klípa í brjóst hennar) og fleira.
Eftir þetta héldum við að mjög fallegum stað, þar sem var foss, vísu ekki vatnsmikill á þessum tíma. Það sem skemmtilegast var að þarna voru indjánakrakkar sem eltu okkur. Við tókum af þeim myndir og lékum okkur með þeim.
Að lokum fórum við að Lago Ararelo, sem er eins og skeifa í laginu og sérstaklega fallegt vegna klettana sem eru utan í vatninu. Þar reyndum við að elta uppi spætur og taka myndir af þeim, en varð lítið ágengt.
Á sunnudeginum skoðuðum við safn minjagripa, en áhugaverðast fannst okkur ljósmyndasýning franska ljósmyndara sem þar var. Eftir það löbbuðum við upp á klett í nágrenninu til að sjá yfir bæinn.
Þá var komið að því að tékka sig út af hótelinu og koma sér upp í lestina og halda áfram til Los Mochis á Kyrrahafsströndinni. Við gerðum þetta í rólegheitum og vorum stödd í kjörbúðinni að kaupa okkur nesti þegar við heyrðum í lestinni: tjú, tjú! Best að koma okkur segi ég og borga fyrir okkur bæði til að flýta fyrir. Þegar við komum að lestarstöðinni er engin lestin. Hún er nefnilega farin. Við höfðum sem sagt ekkert verið að kanna hvenær lestin átti að fara, en miðað við tímann frá því daginn áður. Nú voru góð ráð dýr. Við vorum nefnilega búin að borga fyrir lestina og vissum að allar lestar þessa vikuna væru fullar (páskavikan). Áttum við að taka almenningslestina um klukkutíma síðar, lestina sem var alræmd fyrir eiturlyfjaflutninga og var álitin hættuleg? Nei, það vildum við ekki. Á lestarstöðinni var okkur ráðlagt að taka leigubíl til Divisadero, ef það næðist ekki væri möguleiki á að ná henni á næstu stöð á eftir.
Við þeystum af stað út á torg þar sem við stukkum inn í fremsta leigubílinn. Ekki tími til að spyrja um verð fyrr en við erum komin af stað. Á lestarstöðinni hafði okkur verið sagt að einhverjir bílar væru dýrari en aðrir en hvorugt okkar skildi það. 350 pesóar er dálítið meira en rúmlega 100 pesóar, en hvað um það! Verst fannst okkur að hafa valið þetta brak sem datt niður fyrir 40 km hraða í brekkunum! Sem betur fer var þetta mest niður í móti og okkur létti heldur þegar við sáum lestina í fjarska hinum megin í dalnum, mér að minnsta kosti. Þegar við komum á lestarstöðina var þar hellingur af fólki, en engin lest, heppnin hafði verið með okkur!
Lestarferðin tók mest allan daginn um afskekkt héruð með miklum breytinugum á landslagi, allt frá stórbrotnum gilum, þurru landslagi með lauflausum trjáum, sléttum með kaktusskógum og loks ræktuðu landi. Þegar við komum til Los Mochis seint um kvöldið ákváðum við að taka leigubíl að hafnarbænum Topolobampo.
Daginn eftir löbbuðum við spotta um þorpið, en ákváðum síðan að drífa okkur á ströndina Playa Maviri. Eftir nokkra stund þar ákváðum við að labba eftir standlengjunni og þar fengum við skemmtilegt tækifæri til að taka myndir af ýmsum fuglum, meðal annars pelíkönum. Þá fundum við háar, sérkennilegar sandöldur þar sem við slöppuðum af, horfðum á landslagið og fífluðumst aðeins í sandinum og sjónum þangað til að það var kominn tími til að drífa sig á flugvöllinn í Mochis og halda aftur til Mexíkóborgar.
