markuspolus.com

Fór í magnaða ferð nú um helgina. Um var að ræða 3 daga gönguferð með sjálfboðaliðasamtökunum Quetzaltrekkers (ég var s.s. að styrkja góð málefni) frá Xela til Lago Atitlan.
Fyrsti dagurinn var eiginlega bara fjallganga, upp-upp-upp-niður-niður-niður. Gengið var í fjallendi í skógi vöxnu umhverfi, þar til komið var upp, þá var gengið um engi og maísakra og milli lítilla Mayaþorpa. Börnin komu öll hlaupandi til okkar og vildu heilsa okkur og sum vildu láta taka af sér myndir. Þeim fannst mjög spennandi að sjá sjálfa sig á skjá stafrænu myndavélanna, en engum datt í hug að biðja um að fá þær sendar til sín með tölvupósti. Kannski ekki svo skrítið m.t.t. þess að þau þekkja tæknina ekki og í sumum tilvikum tala takmarkaða eða enga spænsku (á þessu svæði tala Mayarnir K'iche). Seinni hluta dagsins birtist áfangastaðurinn, San Antonio við í fjarska neðan úr skóginum. Við tók 2 tíma ganga niður brattann og eftir vegi sem hlykkjaðist um dalverpið. Vegi með fíngerðu ljósbrúnu ryki, sem var oft 5 cm djúpt, þannig að manni fannst eins og maður gengi á fíngerðum, þurrum snjó. Þegar pickup bílarnir komu aðvífandi var hlaupið í skjól utan vegar.
Í San Anotonio komum við að farfuglaheimilinu, sem var ekkert annað álma með tug herbergja með flísalögðu skítugu gólfi og hrörlegum klósettum. Svefnpokinn og mottan kom því í góðar þarfir. Eftir að hafa farið í Maya-sauna bað í litlum moldarkofa með viðakolum í, var elduð súpa og pasta fyrir mannskapinn.

Annan daginn var meira svona upp og niður um fjalllendi og mátti sjá glitta í eldfjallaröðina við Lago Atitlan sem nálgaðist smátt og smátt. Eftir þennan göngudag, sem var nokkuð langur, komum við að Mayaþorpi þar sem Don Pedro tók á móti okkur og bauð okkur upp á sturtuaðstöðu, dýrindis kjúklingarétt og snyrtilegan sal, þar sem við fórum snemma í háttinn. Til viðbótar við motturnar sem við höfðum voru á staðnum bastmottur sem uku enn á svefnþægindin. Ekki var vanþörf á því að morguninn eftir vöknuðum við í náttmyrkrinu kl. 4:10 og héldum göngunni áfram.

Þegar allir voru klárir var lagt af stað í um klukkutíma göngu meðfram þjóðveginum þar til komið var að grasbala efst upp á fjalli ofan við Lago Atitlan, þaðan sem mátti hafa gott útsýni yfir vatnið. Við gæddum okkur á grjónavellingi á meðan við biðum sólarupprásarinnar, sem var vægast sagt frábær. Glampinn af vatninu og skuggar eldfjallanna umhverfis, alveg sérstök stemming. Eftir það gengum við yfir að útsýnisstað á fjalli sem er að sjá eins og indjánaandlit, en þar reyndist ekki mikið útsýni vegna misturs. Við gengum eftir það niður töluvert mikinn bratta niður á hæð með krossi og síðan alla leið niður í fjöru í bænum San Juan.


Eftir kærkomið bað í vatninu sótti bátur okkur og sigldi með okkur til San Pedro hippabælinsins þar sem við snæddum hádegisverð. Síðan kom pickup og sótti okkur sem fórum aftur til Xela. Þetta var þriðja pickup ferðin mín síðan ég kom til Guatemala. Það er ekki hægt að segja að maður sé ekki að reyna að fitta inn!

Á morgun tek ég mér vikufrí frá formlegu spænskunámi og fer ásamt tveimur öðrum ferðalöngum að skoða Mayarústirnar í Tikal og síðan í frumskógarferð í Péten til að skoða Mayarústirnar El Mirador, en þær eru rétt fyrir sunnan landamæri Mexíkó og eru talin hafa verið hæst allra Mayaborga, eða sem svarar 18 hæða húsum.

Reyni að skrifa eins og ég get, en skrifa varla mikið á meðan ég er í frumskóginum!