Tortugero
Lagt var af stað snemma á laugardagsmorgun. Eftir að búið var að fara hótelhringinn og sækja alla ferðalangana var haldið út úr bænum. Með í ferð voru auk okkar félaganna fjórir kanar, ein svissnesk og sex manna ísraelsk fjölskylda, sem þó var hálfamerísk enda hjónin búin að búa í sjö ár í kaliforníu.
Við byrjuðum á því að stoppa við kaffiekru og fengum þar fyrirlestur um kaffið og sögu þess í Kostaríka. Skemmst er frá því að segja að kaffi er upprunalega frá Eþíópíu, en þar sem kringum San José er hálendi eru þar kjöraðstæður fyrir kaffiframleiðslu framleiðir Kostaríka eitt besta kaffi í heimi. Kaffið er það sem gerði Kostaríka auðugra land en nágrannalöndin.
Eftir morgunverð var haldið áfram í austur í átt að Karabíska hafinu og keyrt í gegnum Braulio Carillo þjóðgarðinn. Vegurinn var ruddur árið 1969, en þá uppgötvaði ríkisstjórnin að um algjörlega ósnortinn skóg var að ræða og því var áætlað að leggja veginn í göng mest alla leiðina (ca. 30 km), en skorti til þess fé og því er einungis um hálfrar kílómetra "brú" fyrir dýralífið að ræða, sem tengir saman syðri og nyrðri hluta þjóðgarðsins.
Á láglendinu ókum við í gegnum bananaplantekrur, fyrst Chiquita og síðan Del Monte þar sem stoppað var og fylgst með flokkun, hreinsun og pökkun banana. Þarna sá ég stærstu bjöllu sem ég hef séð, um lófastóra og neytti kókossafa beint úr hnetunni og kom mér á óvart hvað hann smakkaðist vel án íbætiefna (t.d. sykurs). Þá var haldið áfram til Zagatela, þar sem hoppað var úr rútunni og um borð í bát.
Ísraelkanarnir hegðuðu sér alveg eins og kanar, virtust ekki hafa neinn tíma til að njóta ferðarinnar og spurðu í sífellu hvað rútu- og bátsferðin tæki langan tíma, hvað væri mikið eftir. Einn krakkinn sá bátinn hinum megin við ána og spurði forviða hvernig í ósköpunum við ættum að komast í bátinn. Eftir að hafa fengið að heyra að við ættum að synda spurði hann hvort að við fengjum sundföt! Sumir vilja ekki fara neitt nema notaðir sé rúllustigar!
Eftir að hafa skutlað okkur á gististaðurinn og í hádegismat vorum við sótt og farið með okkur í Tortugero þjóðgarðinn í gönguferð um skóginn. Þetta er s.k. bosque secondario þar sem þessi skógur hefur verið felldur og vaxið að nýju (er því í raun ekki frumskógur samkvæmt skilgreiningunni þó að hann þurfi ekkert endilega að líta öðru vísi út). Þarna skoðuðum við helling af plöntum, sáum m.a. hvaða pálma indjánarnir notuðu til að gera vatnsheld þök, hvaða plöntu má nota til að þurrka sér; hvar sem er og á öruggan og þægilegan máta ;-), hvaða plöntu þeir notuðu til að losna við kláða af völdum skordýrabita o.þ.h. Þarna sáum við eitt stykki loðna könguló (já, Tarantúlú), fullt af öpum og fuglum.
Eftir þessa ferð var okkur skutlað á gististaðinn aftur. Hópurinn var dreifður á mismunandi staði eftir því hvað hver hafði valið og ég var mjög feginn að svissneska pæjan var á sama gististað og við gátum því spjallað saman og borðað saman um kvöldið. Fyrir matinn fékk ég mér Piña Colada, enda ekki spurning um neitt annað þegar maður er staddur við Karabíska hafið, bæði ananasinn og kókosafinn geta varla verið betri, enda stóð drykkurinn alveg fyrir sínu.
Kl. 8 um morguninn vorum við sótt og farið með okkur í bátsferð, þar sem siglt var með okkur um kanalana. Við sáum fleiri apa, bæði þá með hvítu andlitin og öskurapana, sem hópurinn skemmti sér við að eiga samskipti við með því að kalla til þeirra á þeirra máli (eða það sem við héldum að væri þeirra mál) og þeir svöruðu. Einnig sáum við letidýr, komumst í námunda við skjaldbökur, Cayman (litla krókódíla), sáum stolt Iguana karldýr upp í tré. Það kom mér mest á óvar hvað Iguana eðlurnar voru stórar, þetta einn til einn og hálfur metri þær stærstu. Nú stendur yfir mökunartími þeirra. Karldýrin koma sér fyrir á áberandi stöðum hátt upp í tré og sýna stoltir rófuna á sér til merkis um það að þeir hafi komist af án þess að missa hana. Lítil forvitin skjaldbaka svamlaði í kringum bátinn. Þarna sá ég stærsta krókódíl sem ég hef nokkurn tíma séð, hann var að minnsta kosti 4 metra langur þar sem hann lá á bakkanum svona 15 metra frá okkur (þeir verða allt að sjö metra langir, alveg ótrúlegt).
Ég hefði viljað sjá risaskjaldböku, en sá enga. Heldur ekki nýfæddar skjaldbökur sem koma úr eggjum sínum og krafla sig eftir sandinum til sjávar. Til þess verð ég að koma aftur síðar (mig minnir að tíminn til þess sé júní-júlí á þessum slóðum, en annars staðar í Kostaríka á tímabilinu frá febrúar fram í maí).
Eftir hádegishlaðborð var farið aftur í bátasiglingu og við bættist einn farþegi, ein mexíkósk pjása. Ég hálfvorkenndi henni því að hún fékk ekki að sjá næstum því eins mikið og við, að hluta til vegna þess að við vorum ekki eins áhugasöm að spotta fleiri dýr og kannski ekki leiðsögumaðurinn heldur. Við fórum frá borði og löbbuðum í gegnum annan dimman skóg að þessu sinni var athyglisverðast að sjá stórar köngulær þar sem búkurinn var nánast eins og títuprjónshaus, en með örgranna 10 cm langa fætur. Baneitraðar greyin, en megna ekki að bíta gegnum mannshúðina og eru því okkur meinlausar. Mig var farið að langa að sjá gulu baneitruðu vinkonu mína frá því í Monteverde aftur (slönguna), en varð ekki af því að þessu sinni.
Að þessu loknu var haldið í bæinn aftur í einni striklotu. Ég var mjög ánægður með þessa ferð þó að mér finnist oft upplifunin betri að fara í ferðir án leiðsögumanna, þá fær maður líka heilmikinn fróðleik í svona ferð og heldur má ekki gleyma því að þarna sér maður væntanlega meira af plöntu- og dýralífi. Ágætt að fá svolítinn skammt af þessu og dúlla sér svo við að horfa á umhverfið úr hengirúmi þess á milli.
Tók fullt af myndum sem verða vonandi komnar inn fyrir jól á eftir myndunum frá Osa.
