markuspolus.com

Sunnudagur rann upp. Ég var að fara til Antigua. Gaurinn á hótelinu sagði að það væri ekkert sniðugt að ætla sér að taka strætó úr miðbænum til Antigua, heldur ráðlagði mér heldur að taka hótelskutluna á flugvöllinn og taka rútu til Antigua þaðan. Skutlan kom og gæinn fór með mig út á flugvöll og sagðist ætla að koma mér í rútuna. Sagði mér að bíða við innganginn á meðan hann leitaði einhvern upp. Síðan horfði ég á gaurinn þramma fram og til baka, inn og út í svona korter þangað til hann loksins kom með einhvern og þá var mér tilkynnt að ég gæti fengið far með rútunni til Antigua. Eftir tvo tíma! Ég hélt nú ekki! Eftir að ég hafði sagt honum að ég vildi fara aftur upp á hótel og sjá um mig sjálfur, vildi hann endilega koma mér í leigubíl til Antigua og úr varð að ég tók leigubíl þangað fyrir 20 bandaríkjadali eftir smá prútt. Gaurinn fékk þjórféð sitt fyrir hjálpina og ég þeystist yfir fjall upp krókótta hraðbraut með leigubílstjóranum.

Í Antigua tók við mér allt annað en ég hafði áður séð í Mið-Ameríku. Þröng stræti með ávölum náttúrusteinum, lágreist hús í nýlendustíl og mjög fallegur bær. Þarna búa víst rúmlega 100.000 manns en maður varð alls ekkert var við stærðina (líklega sá maður ekki nema hluta bæjarins). Þarna er mjög huggulegur garður og torg í miðbænum með kirkju og öðrum byggingum umhverfis. Að sjá er að trúa og ég ætla ekki að fara mörgum lýsingarorðum um bæinn (myndir síðar í vikunni).

Eftir smá rabb við ungan amerískan bakara, sem var yfir sig hrifinn af Gvatemala og var á leiðinni að hefja viðskiptarekstur í Antigua eftir að hafa komið til Gvatemala fjórum sinnum á nokkrum árum (af skónum hans að dæma á hann varla fyrir brauði eða hann er jafnnýtinn og aðrir í þessari heimsálfu). Eftir samloku og ís rölti ég um garðinn, þá vindur sér upp að mér eldri maður og byrjar að leiðrétta spænskuna mína jafnharðan. Sá er spænskukennari og eftir smá rabb ákveðum við að fá okkur öl í nágrenninu. Sunnudagseftirmiðdagsölið sitt segir hann og sýnir af sér mikla kunnáttu (held hann hafi tekið flöskuna í tveimur sopum á meðan ég sötraði mitt öl).

Eftir á röltir hann með mér um bæinn og sýnir mér nokkrar kirkjur, elsta háskólann í Mið-Ameríku sem stofnaður var í Antigua 1676, de Universad San Carlos. Þegar ég segi honum að ég ætli að taka strætó til Gvatemalaborg, hristir hann höfuðið og sýnir mér strætó troðfullan af fólki keyra fram hjá. Síðan sýnir hann mér hvaðan strætó fer. Ég er ábyggilega með þeim allra fremstu í röðinni og veit ekki hvaðan á mér stendur veðrir þegar dyrnar opnast og svona 15 manns tekst að troða sér fram hjá mér. Karlinn sá þó til þess að ég fékk fremsta sætið og hann fékk sitt þjórfé fyrir túrinn og aðstoðina.

Ég sé ekki eftir að hafa tekið strætó. Þetta var einhver skemmtilegasta ferð sem ég hef farið lengi. Þegar við lögðum af stað var strætó orðinn vel fullur, þrír sátu nánast í bekkjum sem tóku tvo. Bílstjórinn hafði aðstoðarmann sem hafði margþætt hlutverk. Hann stóð í opnum dyrunum og gargaði á alla vegfarendur: "Gvate, Gvate!" til að gefa til kynna að þetta væri vagninn sem færi til Gvatemalaborgar. Markmiðið var greinilega að nýta vagninn sem best. Ef einhver gaf til kynna að hann vildi með gargaði hann á bílstjórann að stoppa, stökk af vagninum á ferð og ýtti farþegunum að og inn í vagninn. Sá um allt gengi hratt og vel fyrir sig, skipaði farþegunum að færa sig aftar í vagninn. Hann passaði líka upp á öryggi eldri farþega og kvenna með börn. Ef á þurfti að halda gaf hann aðvífandi umferð stefnumerki með handapati og ef umferð var ekki að gefa strætó forgang stökk hann af vagninum, tók sér stöðu á gatnamótunum og stýrði umferðinni þar til vagninn var kominn af stað. Þarna var greinilega um mikla samkeppni að ræða því að bílstjórinn var sigri hrósandi að komast fram úr öðrum vagni sem var á undan á sömu leið út úr Antigua. Svona var þetta alla leið til Gvatemalaborgar. Þetta var algjört bíó.

Það gerðist svo sem ekki mikið meira markvert þennan dag, en á mánudaginn lenti ég í smá töf á flugvellinum af því að þeir þurftu endilega að finna vasatólin mín í handfarangrinum (töng með vasahníf og einhverju fleiru saklausu dóti). Ég ætlaði að sleppa því að tékka inn farangur, svo ég þyrfti ekki að bíða á bandinu, en var búinn að gleyma þessum hlut sem slapp þó í handfarangri frá Kostaríka til Gvatemala. Smá sviti, smá hlaup en var aldrei í hættu að missa af flugvélinni. :-)