Gvate, Gvate! (fyrri hluti)
Það er eitthvað við Gvatemala sem heillar mig, hef ekki hugmynd hvað það er. Kannski það hafi verið að sjá hrein torg og götusópara að störfum, kannski var það kurteisi og vinalegheit íbúanna, veit það svei mér ekki.
Gvatemala er í stuttu máli land sem er örlítið stærra en Ísland og þar búa rúmlega 11 milljónir, þar af er um helmingur landanna af ættstofni Maya indjána, en afgangurinn s.k. Ladinos (sama og Mestísar annars staðar, þ.e. blanda indjána og hvítra manna, einkum Spánverja). Landið er á sunnanverðuð Yukatan skaganum og nær til stranda bæði Kyrrahafs- og Karabíahafsmegin (smá landræma) og á landamæri að Mexíkó, Belís, Honduras og El Salvador.
Þarna er tölvuvert mikið að sjá af menningu Maya í bæjum og margar rústir hofa. Ég þarf endilega að heimsækja þessar slóðir aftur síðar og gefa mér tíma til að skoða þetta betur.
Ég var lentur og kominn upp á hótel í Gvatemalaborg síðdegis á föstudaginn. Ákvað að taka því létt þann daginn, skoðaði mitt nánasta umhverfi og fékk mér góðan takó sem ég renndi niður með hinum ágæta, innlenda Gallo bjór (gallo þýðir hani). Á eftir kíkti ég á einn af morgun börum í næstu götu hótelið renndi niður nokkrum í viðbót og æfði mig í spænskunni. Hótelið er staðsett í Zona Vida sem er í Zona 10, sem er svona túristahverfi í Gvatemalaborg, þarna er allt mjög snyrtilegt og öruggt að vera.
Morguninn eftir lagði ég leið mína á háskólasvæði, þar sem eru tvö söfn. Fyrst skoðaði ég textílsafn, sem hafði að geyma myndir og handverk með mynstrum og efnum Mayanna, auk þess sem sýndar voru aðferðir og verkfæri við gerð fatnaðs þeirra og sýnd þróun fatnaðar þeirra og hvernig koma Evrópumanna hafði áhrif á bæði tísku, efni og aðferðir. Þetta safn fannst mér mjög áhugavert að mörgu leyti, ég efast ekki um kvenfólkið hefði ennþá meira gaman aö sjá þetta. Þarna var líka áhugavert tilkomumikið vatnslitamyndasafn með myndum eftir Carmen Petterssen (spænsk-ensk kona, sem giftist norðmanni og helgaði sig því að mála myndir af fólki í litríkum fatnaði Mayanna).
Hitt safnið var stórkostlegt. Þarna var um að ræða ýmsa muni Mayanna, þarna skoðaði ég stórkostlega skúlptúra, styttur, verkfæri, talna- og táknkerfi Mayanna, líkön af híbýlum og hofum þeirra. Magnaðast fannst mér að sjá greftrunarkrukkur sem Mayarnir notuðu. Þarna voru einnig munir frá tímum Spánverjanna, s.s. kórónur og kaþólsk líkneski.
Að þessari safnaskoðun lokinni nældi ég mér í leigubíl í miðbæinn til að skoða Miðgarð (Parque Central) og nágrenni. Á torginu úði og grúði af mannlífi, mikið af sölufólki, aðallega litlar indjánakonur með litskrúðuga klæðastranga í bunkun á höfðinu, einnig dúka og veggteppi. Inn á milli sölubásar með nokkrum borðum þar sem kjötréttir voru grillaðir á staðnum. Áberandi við torgið er höllin Palacio Nacional de la Cultura var byggð sem forsetahöll milli 1936 og 1943 og er blanda af spænskum endurreisnarstíl og nýklassík. Hún kostaði líf margra fanga sem unni við byggingu hennar (myndir í myndabloggi síðar í vikunni). Hún er í dag eingöngu safn. Þarna er líka kirkjan Catedral Metropolitana, sem lætur þó ekki mikið yfir sér. Öllu áhugaverðara var að skoða miðbæjarmarkaðinn fyrir aftan kirkjuna, en hann er niðurgrafinn á mörgum pöllum og er eins og völundarhús. Þarna fæst nánast allt sem manni getur dottið í hug, en mest áberandi var matvörumarkaðurinn, fatnaður og minjagripir. Einnig var þarna heljarstór jólamarkaður með alls kyns jóladót.
Áður en ég skellti mér upp á hótel aftur, fór ég bíó og horfði á Harry Potter og eldbikarinn á spænsku. Ég skildi ekki helminginn af því sem sagt var í myndinni og ég get ekki einvörðungu kennt um lélegum hljóðgæðum í myndinni. Myndin var líka óskýr og filman slitnaði í miðri mynd, nokkuð sem ég man ekki að hafa upplifað í mörg ár. Hvað get ég sagt, gæinn á hótelinu var búinn að segja mér að þetta væri ekki besta bíóð í bænum!
Meira á morgun um ferð mína til Antigua ...
